จากวันนั้นที่กำลังทรัพย์ไม่ค่อยจะมีไว้พอใช้จ่าย
สำหรับสิ่ง(ที่ผมคิดว่า)ฟุ่มเฟือย จนมาถึงสามขวบปี
ให้หลังมานี้ ผมก็เพิ่งพอจะมีเงินบางส่วนเอาไว้ผ่อน
จ่ายความต้องการส่วนนี้ได้บ้างแล้วก็เลยเพิ่งมีโอกาส
ได้กลับมาขับขี่บ้าง
เริ่มแรกที่คิดไว้ คือ การขับขี่ออกไปหาเพื่อนๆ
ที่ห่างเหินกันไปนานบ้าง ซึ่งเอาจริงๆแล้ว ก็คิดไว้ว่า
การเดินทางด้วยจักรยานยนต์นั้นสะดวกรวดเร็วกว่า
รถยนต์เป็นไหนๆ แม้ว่ามันจะดูทุลักทุเลไปบ้างในการ
แต่งตัวเพื่อเสริมความปลอดภัยให้กับการขับขี่
แต่หากเป็นการเดินทางในระยะไกล สัมภาระ
ที่ต้องตระเตรียมก็มีไม่น้อยเช่นกัน และบางครั้งมันก็
ไม่สะดวกสะบายเอาเสียเลยในเรื่องนี้เมื่อเทียบกับ
การเอาของโยนใส่รถยนต์แล้วก็ขับออกไป สะดวก
กว่าเป็นไหนๆ
ไหนจะเป็นเรื่องเส้นทางที่ต้องวางแผนล่วง
หน้าอีก ด้วยเหตุว่าจะขี่ไปดูไปก็แสนจะลำบาก
หากเป็นรถยนต์ยังพอขับไปเปิดเส้นทางดูไปด้วยได้
เช่น การเดินทางไปพัทยาโดยรถยนต์ที่แสนง่ายดาย
ก็กลับกลายเป็นต้องมองหาเส้นทางที่อนุญาติให้
จักรยานยนต์ผ่านได้ (ต้องเลี่ยง มอเตอร์เวย์
(ทางหลวงหมายเลข 7))
กลับกลายเป็นว่า หากจะให้ขี่ไปพัทยานั้น ผมยอมใช้
รถยนต์ดีกว่า
จนกระทั่งในวันหนึ่งเพื่อนร่วมขับขี่ที่มีกลุ่มก้อน
อยู่แล้วได้ชักชวนให้สมัครเข้าสมาชิกชมรม
(เอาจริงๆแล้วมันก็ไม่ต้องมีก็ได้)
ส่วนตัวแล้วคิดว่า ชมรมทุกชมรมก่อตั้งมาเพื่อจุด
ประสงค์หลักๆคล้ายกัน คือการให้เพื่อนๆ ได้ร่วมกัน
ขับขี่อย่างมีความสุข (แต่ที่ต่างประเทศจะให้ค่ากับ
ความถ่อย ดิบ เถื่อน แก็งค์เตอร์ที่ต้องอยู่เหนือกฎ
หมาย ค้ายา เล่นพนัน ทะเลาะวิวาทระหว่างแก็งค์)
แต่การที่จะคัดคนเข้ามาร่วมกลุ่ม(ในประเทศไทย)ได้
ก็ต้องมีขั้นมีตอนกันบ้าง มีการร่วมวิ่งด้วยกันเพื่อสะสม
ทริปการเดินทางจนกว่าจะถึงเกณฑ์ที่ร่วมตกลงกันไว้
ชำระค่าส่วนกลางสมาชิกประจำปี มีส่วนร่วมงาน
ช่วยเหลืองานของชมรมด้วยกัน แล้วก็ดื่มสังสรรค์กัน
ทุกทริป อันนี้เป็นมาตรฐานอยู่ทุกที่ 555
จากวันนั้นถึงวันนี้ มีทริปให้ต้องไป งานชมรมต่างๆที่มี
ให้ไปร่วมแทบทุกสัปดาห์ บางครั้งก็เหนื่อยเหล้า
แฮงค์เอ้าท์บ่อยจนรู้สึกว่ามันอาจจะมากเกินไป
(อันนี้ไม่ได้โทษใคร ผมเลือกที่จะไปเอง)
ยิ่งหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบก็มีเยอะจนแทบไม่มี
เวลาว่างเป็นพื้นฐานอยู่แล้วด้วย จากงาน MC ที่สร้าง
ความสุขในช่วงแรก มันก็เริ่มกลายเป็นนรกในบางเวลา
บางครั้งไม่ได้อยากไป แต่ก็ทนการรบเร้าชักชวนจาก
เพื่อนพี่น้องไม่ไหวก็ต้องไป
ผมไม่ได้เกลียดการออกไปทริปขับขี่หรอกนะครับ
มันสนุกสนานมาก แค่เหนื่อยและเพลียกับการดื่มสังสรรค์
เสียมากกว่า ใช่ครับ มันสนุกมากเกินไปหน่อย
ก็แค่นั้นเอง....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น