ชาชิน

 

ในวันก่อนนั้น....

หลังจากที่ร่างกายผ่านการเดินทางไกลในระยะฮาล์ฟ

มาแล้ว ก็ต้องกลับมากรำงานสังคมจนเวลาที่ตื่นรวมกัน

ก็ราวๆ 24 ชม.พอดี

ตื่นตีสาม กลับมานอนอีกทีก็ราวตีสามตีสี่

ซึ่งช่วงชั่วโมงหลังๆอาจจะไม่มีสติรับรู้หรือไม่ก็คงด้าน

ชาจากความเจ็บปวดรวดร้าวที่ระบมมาเกือบทั้งวัน

ไปแล้ว

แม้กระทั่งนิ้วก้อยที่เท้าซ้ายก็แทบไม่รู้สึกเจ็บปวดแสบ

ร้อนเหมือนตอนที่วิ่งอยู่ตั้งแต่ กม.ที่สิบจนจบ อีกต่อไป

จนบ่ายนี้

ร่างกายยังคงบอกช้ำจากการกรำงานที่หนักหน่วงเกิน

กว่ามันจะรับไหวไปอยู่ไม่น้อย ส่งผลให้การเดินเหินไป

ยังที่ต่างๆยังคงทำได้ลำบากลำบนบ้าง

จะว่าไปแล้ว มันก็เคยเป็นอาการที่เกิดขึ้นมาแล้วหลายๆ

ครั้งที่เราใช้ร่างกายมันจนกระทั่งข้ามขีดจำกัดไป

จนมันแสดงความอ่อนด้อยออกมาด้วยความเจ็บปวด

ผมคิดว่า ร่างกายเรานั้นต้องการความทุกข์ตรมระดับ

หนึ่งในการออกแรงใช้งานมันอยู่เป็นประจำ

มิเช่นนั้นแล้ว มันก็จะอ่อนแอลงเรื่อยๆ

แล้วหากเราปล่อยปละให้มันสบายจนเกินไป

มันก็จะยิ่งเคยตัวจนกระทั่งไม่อยากกลับไปหาเรื่องที่มัน

สร้างความยากลำบากให้กับเจ้าของร่างนั้นอีกเลย

ผมเชื่อว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆครับ

ลำบากวันนี้ ไม่มีคำว่าสบายวันหน้า

มีแต่ชาชิน...