จุดๆหนึ่ง

 

    ปีที่แล้วถือว่าเป็นปีที่ผมได้เขียนบันทึกไว้เยอะที่สุด

เท่าที่เคยผ่านมา

    บางครั้งเราก็ไม่รู้หรอกว่าทำไม เราถึงได้มีความ

พยายามที่จะทำอะไรลงไปให้มันมากมายขนาดนั้น

    บางทีอาจจะเป็นข้อมูลจากสถิติต่างๆ ที่เคยทำมา

อย่างครั้งหนึ่ง ผมกับการวิ่ง ที่ต้องคอยทำลายสถิติเวลา

ที่ดีที่สุดของตัวเองลงไปเรื่อยๆ อยากไปให้ไกลกว่าฃ

ไวกว่า ผลักดันตัวเองมันไปเรื่อยๆจนถึงจุดๆหนึ่งที่มันไป

ต่อไม่ได้ อาจจะเพราะหมดแรงใจ หรือทำยังไงมันก็ไม่

ได้ตามเป้า หรืออะไรก็ตามแต่มันขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย

สุดท้ายก็ต้องยอมปล่อยความตั้งใจนั้นให้หลุดลอยไป

กลับมาสู่วิถีที่ใกล้เคียงกับค่าเฉลี่ยที่ไม่ต้องใช้ตความ

พยายามมากเกินไป

    เมื่อถึงจุดๆนึง เราก็จะกลับมามองตัวเอง

แล้วก็พิจารณาถึงการกระทำที่ผ่านๆมา ทำให้ได้รู้ว่า

เราเป็นคนยังไง อะไรแบบไหนที่ทำให้เรามีพฤติกรรม

ที่เป็นแบบนั้น แบบนี้

ซึ่งตรงนี้แหละ ที่จะสร้างประโยชน์ให้เราในอนาคตได้

อย่างที่ไม่เคยคาดคิด มันเหมือนการทดลองทำอะไรซ้ำๆ

ผิดพลาดบ้าง ถูกต้องบ้าง มั่วทิศทางสะเปะสะปะไปอย่าง

ไม่ลืมหูลืมตาแต่เราก็ยังกล้าและบ้าพอที่จะทำมันต่อไป

จนทำให้เรามองเห็นตัวเอง เข้าใจตัวเองมากขึ้น

แม้จะอีกนิดนึง ก็ยังดี

ผมคิดว่างั้นนะ