หลังจากเลยวัยทำงานมาสักระยะหนึ่งแล้ว
ก็คงหนีไม่พ้นงานขาวดำของใครสักคนนี่แหละ
ที่เป็นเหตุการรวมตัวของกลุ่มคนที่ไม่ค่อยได้พบ
ปะกันมาเนิ่นนาน
มันเป็นเรื่องยากมากๆที่จะใช้ชีวิตแบบใดแบบหนึ่ง
ตลอดไป เรารู้ดีว่า ชีวิตย่อมเปลี่ยนแปลงไปตลอด
เวลา...
แค่มันไม่ได้เปลี่ยนในชั่วข้ามคืน มันค่อยๆเปลี่ยน
ไปทีละน้อย หน้าที่การงานต่างๆ ภาระครอบครัว
อะไรอื่นอีกมากมาย ทำให้ชีวิตเราต่างต้องรับผิด
ชอบอะไรต่อมิอะไรมากยิ่งขึ้น
เวลาของกลุ่มก๊วนเพื่อนเก่าก็ลดทอนลงผกผันไป
กับสิ่งที่ต้องทำ
สำหรับผมแล้ว ส่ิงหนึ่งที่มักไม่ค่อยจะเปลี่ยนไปก็
น่าจะเป็นการพูดอำกันเล่นไปเรื่อยเปื่อย ซึ่งมัน
เป็นสิ่งที่ทำได้ยากกับเพื่อนใหม่วัยแก่
บางอย่างอาจจะดูจริงจังบ้าง
สร้างความน่าเชื่อถือบ้าง
แต่กับเพื่อนเก่ามันไม่ต้องการแบบนั้น
มันต้องการความยียวนกวนประสาทแบบแต่ก่อนมา
กระตุ้นเตือนความหลัง เพื่อให้อาการคันปากลามไป
ถึงไม้มือฟื้นคืนกลับมามีลมหายใจอีกครั้ง
นั่นมันผมเองมิใช่ใคร
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น