เราต่างรู้กันดีว่า สักวันหนึ่งเราต้องตาย
แต่ใครเล่าจะรู้ซึ้งถึงความตายกันได้ทุกๆวัน
ในวันหนึ่งก็มีเรื่องให้คิดให้ทำตั้งมากมาย กว่าจะ
ผ่านไปได้แต่ละวันนั้น ช่างยากเสียเหลือเกิน
เราไม่ค่อยได้เตรียมตัวหรือเตรียมใจไว้สำหรับ
เรื่องนี้กันสักเท่าไหร่....
นอกเสียจากว่า คนใกล้ตัวนั้นส่ออาการป่วย
กระเสาะกระแสะ หรือนอนพงาบติดเตียงให้เห็น
แบบนั้นก็คงพอเตรียมตัวเตรียมใจไว้บ้าง
แต่บางที การสูญเสียก็มาแบบกระทันหัน ไม่ปล่อย
เวลาให้ตั้งตัวกันสักเท่าไหร่
บทจะมาก็มาไม่มีซุ่มเสียง
ไม่ใช่เรื่องที่เราจะโหยหามัน
แต่สักวันหนึ่ง....มันจะมาหาเรา
เราพยายามหลีกหนีมันให้นานที่สุด
แต่ก็ไม่มีใครทำได้นานเกินกว่าบางอย่างจะอนุญาต
แม้ว่าบางอย่างที่เคยมีมันจะหายตามการจากไป
แต่ผมเชื่อว่าก็ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นและเติบโตมา
แทนที่
ชีวิตพวกเราที่ยังเหลืออยู่ก็ต้องดำเนินต่อไป
จะไปทางไหนก็สุดแท้แต่ความคิด การกระทำนั้นๆ
ของตน
ทรัพย์สมบัติ มรดกตกทอดอาจจะเยียวยา หรือ
ปรับเปลี่ยนชีวิตไป บางคนต้องแบกรับมากกว่าหาก
สิ่งที่เหลือให้มาเป็นเพียงแค่ หนี้สิน
ผมรู้่ว่าสักวัน ผมก็ต้องจากไป
แต่ก่อนวันนั้นจะมาถึง ผมแค่อยากมอบสิ่งดีๆไว้ให้เพื่อน
มนุษย์ ไม่ว่าใครคนนั้นจะอยู่ในครอบครัวหรือไม่ก็ตาม
ไม่ว่าใครคนนั้น จะมองเห็นว่าเป็นมิตร ศัตรู หรือครู
หรือตัวอะไรก็ตาม
อย่างไรก็แล้วแต่ มีเพียงเราเท่านั้น
ที่รู้ดีว่า เราจะทิ้งอะไรไว้ก่อนที่จะจากที่แห่งนี้ไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น