เป็นปกติของชีวิตมนุษย์อย่างเราๆที่ต้องพบเจอกับเรื่อง
ราวมากมายร้อยแปดในแต่ละวัน บางวันปกติ บางวัน
หนักหนาสาหัสแทบอาเจียน
ผมเองในวัยใกล้จะกลางคนก็เพิ่งผ่านอะไรมาแค่พอมี
เรื่องไว้ให้เรียนรู้ เป็นบทเรียนที่พลั้งเผลออยู่บ่อยๆ
และก็คิดว่ายังมีอีกมากมายเหลือคณานับซึ่งไม่รู้ว่ากว่า
จะหมดขัยสิ้นลมไปจะเรียนรู้ได้อีกมากน้อยเพียงใด
แต่สิ่งที่รู้คือ ผมไม่สามารถเรียนรู้ได้หมดเท่าที่ตัวอยาก
เรียนหรอกครับ มีอีกหลายสิ่งที่ไม่เคยได้พบประสบ
ด้วยตา และอีกหลายอย่างเช่นกันที่ไม่เคยรู้สึก ซึ่งก็ไม่
รู้ว่าชาติภพนี้จะได้เจอหรือเปล่า แต่ก็ไม่เป็นไร
ที่แน่ๆก็คือ เราต้องเจอปัญหาอีกมากมายในชีวิต...
หนึ่งในนั้นคือความขัดแย้งกับความสัมพันธ์รอบกาย..
ไม่ว่าทางใดเราก็ไม่มีทางหลีกหนีมันไปได้อย่างแน่แท้
ในเมื่อทุกๆวันเราต้องออกไปจากห้องนอนเพื่อไปดำเนิน
ชีวิต ไปดำเนินกิจกรรมที่ต้องเกี่ยวข้องกับผู้คนอยู่
มันไม่มีทางที่จะหลีกเลี่ยงได้เลยว่าเราจะไม่เจอความ
ขัดแย้งกับผู้คนเหล่านั้น
ความคิดเห็นที่ไม่ตรงกัน การไม่ยอมพูดกันตรงๆแต่กลับ
เอาไปพูดลับหลังให้เสียหาย การต่อว่าด่าทอที่ไม่เกิด
ประโยชน์ การใช้อารมณ์ฯลฯ มีแต่สร้างความขัดแย้ง
ความไม่ลงรอยให้เกิดขึ้นกับชีวิต
บทความที่ผมได้อ่านมากมายต่างชี้ไปที่ความสัมพันธ์ว่า
คือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ผู้คนมากมายเสียดายความ
สัมพันธ์ที่แย่ ความสัมพันธ์กับเพื่อนที่ไม่เข้าใจ กับคนรัก
ที่เราไม่ยอมแม้แต่จะเปิดใจคุยกันตรงๆ
มันเป็นความรู้สึกเมื่อสายไปแล้ว และมันก็เป็นสิ่งที่สุขที่
สุดเช่นกันเมื่อมันเป็นความสัมพันธ์ที่ดี
ผมเชื่อว่าเราทุกคนก็ไม่ได้ชอบความขัดแย้ง
ผมก็ไม่ได้ชอบครับ สิ่งไหนเลี่ยงได้ก็จะเลี่ยง
หากจะโต้เถียง ก็จะขอใช้เวลาในการคิดนานหน่อย
นานจนคิดว่าเถียงไม่ออกเลยทีเดียว
หากเป็นไปได้ ผมก็ไม่ขอที่จะขัดแย้งกับใคร หากมีแรง
พอที่จะอธิบายให้เขาเข้าใจได้ก็จะทำ หากอีกฝ่าย
ยังเอาแต่อารมณ์ ก็คงจะหยุดไว้ก่อน เย็นเมื่อไหร่ค่อย
ว่ากัน จะกี่วัน เดือนปีก็ตามแต่ แต่อยากให้ขจัดความ
ขัดแย้งที่มีอยู่ให้หมดไป อย่าให้ค้างคา
ความขัดแย้งบ่อนทำลายความสุขของเราหากเราเอามัน
มาบีบไว้ดั่งก้อนหินก้อนนั้นที่ดั่งที่ โรส ศิรินทิพย์ ได้ขับขาน
ไว้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น