วันอาทิตย์ที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567

ความสำเร็จ

 



ผู้คนมากมายที่พบเจอสำหรับผมนั้น ต่างก็เป็นผู้ที่กำลัง
เดินทางไขว่คว้าสิ่งที่ตนนั้นต้องการอยู่แทบทุกคน

อันดับแรก คือ ผมไม่ได้เดินทางไปทางธรรมสักเท่า
ไหร่ อาจจะแค่ปีละครั้ง หรือน้อยกว่านั้น ที่เข้าวัดเข้าวา

เลยทำให้ส่วนใหญ่ของชีวิตที่พบเจอผู้คนก็มักจะเป็น
ปุถุชน คนทั่วไปเนี่ยแหละครับ ซึ่งคนทั่วไปก็ไม่ค่อยจะ
มีใครเค้าต้องการที่จะหลุดพ้นจากวังวนของกิเลสตัณหา
ความอยากได้อยากมีกันสักเท่าไหร่นัก

สอง ตัวผมเองก็กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานที่คิดว่าสักวัน
หนึ่ง มันจะทำให้ตัวเองนั้น พอมีกิน เหลือใช้ให้ชีวิตได้
สุขสบาย ซื้ออะไรก็พอทำได้อย่างที่ต้องการ

สังคมรอบกายก็ยังเป็นคนที่กำลังมุ่งมั่นอยู่กับการไขว่คว้า
เช่นเดียวกัน หาได้มีเพื่อนหรือสังคมที่ร่ำรวยหมื่นพันแสน
ล้านไม่

และ สาม ความต้องการ ความพอใจของแต่ละคนนั้น
แตกต่างกัน ที่มองเห็นแน่ๆคือ ทุกคนกำลังทำงานเพื่อ
ให้ได้ใช้ชีวิต อย่างที่ตนเองต้องการต่อไป

เกริ่นนำซะยาว ออกทะเลไปไกล เรียนกลับเข้ามา
เรื่องความสำเร็จกันครับ

ความสำเร็จนั้นขึ้นอยู่กับความคิดความเชื่อส่วนบุคคล
จริงๆครับ

บางคนคิดว่าทำอะไรชนะใครสักอย่างก็สำเร็จ
บางคนทำเงินได้อย่างมากมายจากธุรกิจก็สำเร็จ
บางคนคิดว่ามีงานทำ พอมีกินใช้ ดูลูกได้ก็สำเร็จ
ใช่ครับ ต่างคน ต่างความคิด ต่างความพอใจ

บางคนอ่อนน้อมต่อโลก ถ่อมตนต่อรอบข้าง
บางคนหยิ่งผยอง ข้านี่แหละเก่ง ทำเองทั้งหมด
อีกแหละครับ นิสัยแต่ละคนไม่เหมือนกัน

สำหรับผมหรอครับ ผมยังไม่เฉียดเข้าใกล้ความสำเร็จ
ที่ฝันไว้แม้แต่น้อย

ผมแค่ยิ้มให้กับปัญหาไปวันๆได้ก็ถือว่าบุญแล้วครับ

ขอให้ทุกท่านนิยามความสำเร็จของตัวเองแล้วเล็งมัน
ไว้ดีๆ อย่างให้คลาดสายตาครับ

ขอทิ้งท้ายอีกสักหน่อยครับ สำหรับคนที่หลงลืมตัวคิดว่า
ตนเองนั้นเก่งกาจเพียงผู้เดียว ไม่คิดว่าผู้คนรอบข้าง
มีความสำคัญ ไม่คิดว่าผู้เกี่ยวข้องทุกท่านนั่นแหละที่ช่วย
ให้ท่านประสบความสำเร็จ ก็อย่าชะล่าใจไปครับ
ชีวิตวัดกันยาวๆ ขึ้นได้ ลงให้เป็น

ฝากเพลงพี่ป้อม พี่โต๊ะ สักเพลงครับ

1 ความคิดเห็น: