ระหว่างขับรถไปทำงานตามปกติ
เช้าวันนี้ที่สี่แยกไฟแดงบริเวณเขาแคน
(เขาแคน เป็นเขาที่มีแคนอันยักษ์ปักไว้สองเต้า
ใช้แทนเสาแขวนป้ายยินดีต้อนรับ “ประตูสู่อิสาน”
ต้อนรับผู้สัญจรที่ใช้เส้นทางผ่านมาจากทางจังหวัดสระบุรี
(เส้นเดิม) มุ่งหน้าไปจังหวัดนครราชสีมา ปัจจุบันมีอีก
เส้นตัดผ่านไปนครราชสีมาเราเรียกเส้น"เลี่ยงเมือง"
ไม่ต้องผ่านเข้ามาที่อำเภอปากช่อง )
ไฟสัญญาณจราจรแสดงสีแดงให้หยุดรอ
(หากสีเขียวอสดงให้ไปได้ หากสีเหลืองกระพริบ
แสดงว่าให้รีบเหยียบคันเร่ง หากสีแดงวินาทีแรกแสดง
ว่ายังตามคันหน้าไปได้อีกในกรณีรถค่อยๆไหลติดพันกันไป)
ผมจอดรถต่อท้ายรถกระบะที่บรรทุกข้าวของเครื่องมือ
ช่างและชายอายุราวสี่สิบห้า ในมือถือแก้วกาแฟร้อน
จากร้านสะดวกซื้อ
(ในระหว่างนั้นสองมือของชายคนนั้นโอบอุ้มแก้วไว้ดั่ง
อัญมณีที่ให้พลังความอบอุ่นในฤดูหนาว สองตาจ้องมอง
ไปที่แก้วใบนั้นพร้อมรอยยิ้มเปี่ยมสุข พลางยกจ่อริมฝีปาก
จิบหลับตาลิ้มรสด้วยความพึงพอใจอยู่หลายรอบ ส่งผล
ให้ผมที่จอดรถต่อท้ายแอบมองดูอยู่ภายในรถพลอยยิ้ม
ไปด้วยกับความสุขของเขา)
ผมจึงหยิบแก้วกาแฟร้อนของผมขึ้นมาจิบบ้าง
(ในใจก็พึงคิดว่ามันช่างต่างกันเหลือเกินหากเทียบกัน
ในเรื่องรสชาต กาแฟดำที่กลั่นมาจากเมล็ดกาแฟสด
บดใหม่ๆจากซองที่เพิ่งสั่งมาไม่เกินสัปดาห์ มีกรรม
วิธีมากมายตั้งแต่เด็ดมาจากต้น ก่อนจะนำไปคั่วอ่อน
กลาง เข้ม ตามแต่ผู้ผลิตจะรังสรรค์ออกมา ให้รสชาต
ร้อยแปดที่แตกต่างกันเพียงเล็กน้อย ซึ่งผู้ที่เสาะหามัน
เท่านั้น ที่จะเข้าใจ ในรส และมากกว่าครึ่งที่
พยายามหารสชาตที่ตนเองชอบก็หาต่อไปเรื่อยๆ)
พลางคิดในใจว่านานแค่ไหนแล้วที่ตัวผมเองนั้น
ไม่ได้หลับตาลิ้มรสของกาแฟอย่างจริงจังดั่งที่เห็นตรงหน้า
(มันเป็นความเคยชินของมนุษย์เราที่เมื่อทำอะไรเป็น
ประจำแล้ว เราก็มักจะมองข้ามคุณค่าที่แท้จริงๆของมันไป
เรามักมองหาสิ่งแปลกใหม่อยู่เสมอ บางครั้ง จนลืม
คุณค่าของสิ่งที่มีอยู่ จนกว่าจะขาดมันไป)
ทำให้นึกถึงเพื่อนผมคนนึงที่เคยพูดให้ผมฟังว่าเมื่อตอน
ที่ผมกินกาแฟซองได้ว่า เขากลับไปกินกาแฟซองไม่ได้
หากจะให้กลับไปกินกาแฟสำเร็จรูป หรือ กาแฟตาม
ร้านสะดวกซื้อ ขอไม่กินดีกว่า
(ผมเข้าใจได้ในความหมายของเขานะครับ ด้วยความ
เป็นมนุษย์อีกเช่นกันที่ทำให้คนเราเลือกที่จะทำอะไร
และไม่ทำอะไร บางครั้งขีดจำกัดมันก็เป็นเราเองที่
สร้างมันขึ้นมา หาได้เป็นกฎเกณฑ์ตายตัวทางสังคมไม่
รสนิยม ไลฟ์สไตล์(รูปแบบการดำเนินชีวิต) ความเชื่อ
ความถือมั่น ว่าทุกๆอย่างต้องเป็นไปแบบนี้ แบบนั้น
เราเองต่างหากที่กำหนดสิ่งเหล่านั้นออกมาจากจิต
ผมเข้าใจความหมายของเขานะครับ แต่ไม่เป็นไร
วันไหนผมไม่มีกาแฟกิน กาแฟร้านสะดวกซื้อผมก็กินได้)
อืมมม
นึกได้ดั่งนั้นพลันเห็นรถคันหน้าขยับพอดี
ไฟเขียว ไปได้....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น