วันเสาร์ที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2567

ความเสื่อมถอยของร่างกาย (ฟัน 3)

 


วันนัดหมาย

    เช้านี้ก็เป็นเช้าปกติอีกวันหนึ่ง ที่ไม่มีอาการปวด
หัวตุบๆเข้ามาแทรกแซงทำให้ชีวิตต้องรวนเรเซถลา
โน้มเอียงไปทางหมอนเป็นครึ่งค่อนวันกว่าจะหายดี
เป็นปกติ

    ผมคำนวนเวลาเดินทางจากปากช่องไป รพ.ปักฯ
น่าจะใช้เวลาราวๆหนึ่ง ชม. เท่ากับว่าควรออกเดิน
ทางตอน 08:30 น.
    เพื่อให้ไปถึงก่อนนัดราวคร่ึง ชม. จะได้มีเวลา
ไปลงทะเบียนทำบัตรผู้ป่วยใหม่ และถึงห้องตรวจตรง
เวลานัดหมาย

    แต่แผนการมีไว้เพื่อให้มันผิดแผน(ตลอด)
เช้านี้งานทั้งหลายแหล่ประเดประดังเข้ามาราวกับรู้
ว่าผมจะแอบอู้ลูกน้อง หนีไปนอนเตียงปรับไฟฟ้าใน
ห้องแอร์แล้วอ้าปากให้คุณหมอเอาเครื่องมือแพทย์มา
แหย่เล่นยังไงยังงั้น
    บทจะทิ้งให้เหล่าเจ้านายทั้งหลายดูแลกันเองก็
เกรงจะวุ่นวาย เนื่องจากแบ่งงานกันไปหลายที่
กระผมจึงต้องสาละวนจนเวลาเดินผ่านกำหนดที่จะ
ต้องออกเดินทางไปกว่าชั่วโมง

09:31น.
    ผมมองตัวเลขแผงหน้าปัดกลางรถขณะกดคันเร่ง
ลงไปให้ลึกกว่าเดิมเพื่อจะเติมความเร็วให้กับรถ
กระบะตอนเดียวที่ใช้งานประจำ เพียงเพื่อหวังว่า
มันจะหน่วงเวลาให้ช้าลง เมื่อเทียบกับระยะทางที่
ต้องเดินทางไป ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงก็ไปไม่ทันหรอก

    แรกเริ่มวางแผนไว้ว่าจะขี่มอ'ไซค์ไปแบบชิลๆ
แต่ก็ต้องผิดแบบแสบสันต์หันไปหาหนทางอื่นแทน
    คิดแล้วก็ดี ที่ขับรถยนต์มา หยิบโทรศัพท์กดหา
ชื่อพยาบาลที่ทำการจองคิวตรวจให้ เพื่อสอบถาม
ความสำคัญของตัวเองว่ามีเพียงใด หากเดินทางไป
ถึงช้ากว่าที่นัดหมาย ซึ่งปลายทางก็บอกเพียงแค่ว่า
อย่าให้เกิน 11 โมงเป็นพอ
    ซึ่งนั่นก็เพียงพอแล้ว ที่ยังทำให้ชีวิตที่มีนัดวันนี้
ไม่สิ้นความหมายกลายเป็นศูนย์ไป

    แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว
ความเร็วของเจ้ากระทิงเทา(ชื่อรถ)ก็ไม่ได้ลดลง
แม้แต่น้อย มันกลับยิ่งคึกคะนองดั่งกลองศึกลั่นเป็น
แบคกราวด์ให้โจนทะยานข้ามดงดินยางมะตอยไป
อย่างไม่ยี่ระกับแสงแดดที่กำลังแผดเผา

10:15 น.
    ด้านหน้าเป็นแยกปักธงไชย จึงหักเลาะซ้าย
เลี้ยวขวาลอดใต้สะพานเข้าสู่ 304 ไปกลับรถแล้ว
เป้าหมายจะอยู่ที่ด้านซ้าย

    เท่าที่สังเกตุเห็นจากทางเข้า ด้านซ้ายที่อยู่ติด
กับประตูทางเข้าเป็นอาคารอุบัติเหตุฉุกเฉิน
ด้านขวาของอาคารเป็นลานกว้าง โล่ง ที่เอาไว้
จอดรถ ซึ่งเป็นลานจอดแบบเซลฟ์ เซอร์วิส คิดเอา
เองว่าควรจะจอดแบบไหน อย่างไร ให้เป็นระเบียบ

    ลึกเข้าไปเป็นอาคารสี่ชั้นสีฟ้าที่ดูเหมือนสร้าง
ใหม่เมื่อไม่นานมานี้เอง มองปราดเดียวก็พลันนึก
ในใจว่าต้องรอนานแน่ๆเมื่อเห็นที่หน้าอาคารครา
คร่ำไปด้วยผู้คนมากมาย

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น