หลังจากเอารถเข้าซองจอดได้แล้ว(หากจะ
เรียกให้ถูกควรบอกว่า ซอกระหว่างรถสองคัน)
ก็เอาซองเอกสารต่่างๆที่ออกโดยคุณหมอเจ้าแรก
บวกกับเจ้าที่สองรวมกันใส่กระเป๋าถือ หยิบหนังสือ
ที่ประจำอยู่หน้ารถใส่ไปด้วยเป็นอัตโนมัติ
เอาไว้อ่านระหว่างรอเวลาที่คิดว่าต้องนั่งแกร่วทำ
อะไรไม่ได้มากอยู่นานพอสมควร
แง้มประตูให้อ้าออกเพียงตัวและหัวรอดออก
มาได้พ้นรถ ก็เร่งรุดก้าวเดินไปยังอาคารที่ใกล้ที่สุด
ซึ่งเป็นอาคารอุบัติเหตุ
มองหาป้ายห้องบัตรอย่างที่พยาบาลได้แนะนำ
ไว้ว่า ให้ไปทำบัตรผู้ป่วยใหม่ก่อน หน้าห้องบัตรมี
ผู้ป่วยนั่งรออยู่หน้าห้องราวห้าหกคน นั่งอยู่ที่ม้านั่ง
หินขัดตรงข้ามห้องบ้าง รถเข็นบ้าง นอนเล่นบน
เตียงเข็นบ้าง
ระหว่างกระจกบานเลื่อนที่ทำไว้ เปิด ปิด
เป็นช่องสำหรับเคาเตอร์ที่ฝังตัวอยู่ภายใน
ผมยืนอยู่ภายนอกมองเห็นเจ้าหน้าที่ห้องบัตรกำลัง
ก้มหน้าง่วนอยู่กับเอกสารตรงหน้า จึงได้ยืนรอสักครู่
ไม่นานเท่าความเร่งรีบของผมจะทำให้ตัวเอง
เคาะกระจกบานนั้น เธอก็เงยหน้าสบสายตากับผม
ผ่านแว่นตาสีใสสะท้อนประกายไฟในห้องพร้อมกับ
เลื่อนกระจกสอบถามการงานที่จะมาติดต่อ
ผมแจ้งเจตจำนงค์ออกไป เธอก็แนะนำให้ไป
ที่อีกตึกหนึ่ง(อาคารผู้ป่วยนอก)ที่อยู่ด้านหลัง
ผมขอบคุณครับๆๆ แล้วก็จ้ำอ้าวออกมา มุ่งหน้า
ไปยังจุดปริศนาต่อไป
เบื้องหน้าอาคารสี่ชั้น ยกพื้นชั้นแรกขึ้นไปราวกับ
ชั้นสอง ต้องเดินขึ้นบันไดทรายล้างไป สิบแปดขั้น
จึงถึงลานทางเข้าด้านหน้า ที่สามารถขับรถขึ้นไปส่ง
ผู้ป่วยได้
พอสายตายังไม่ทันพ้นขั้นบันได้สุดท้ายก็มองเห็น
ผู้คนมากมายในอาคาร เยอะยิ่งกว่าตอนที่ขับรถเข้ามา
มองหาป้ายที่กำกับว่าห้องบัตรไว้ในหัว แทนที่จะโฟกัส
ไปกับจำนวนของผู้คน จึงพบอยู่ที่ด้านขวาของทางเข้า
จนท.ห้องบัตร สอบถามความเป็นมาเบื้องต้น
ก็รับบัตรประชาชนไปกรอกข้อมูลต่างๆ แล้วก็ให้บัตร
ประจำตัวผู้ป่วยมา พร้อมกับชี้เส้นทางที่จะไปยังแผนก
ทันตกรรม ซึ่งก็ไม่ได้ใช้เวลานานอะไรมากในจุดนี้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น