ค่ำคืนผ่านไปไม่ย้อนกลับ
วันเวลาแห่งความสุขมักอยู่ไม่นาน
ตรงข้ามกับความเศร้าหมองที่คอยแต่จะทำให้วินาที
นั้นยาวนานขึ้นไป
ความวุ่นวายของมนุษย์นั้นมีไม่สิ้นสุด ไม่ว่าจะ
อยู่คนเดียว หรือมากกว่านั้นหลายเท่า มากคน
มากความ ตามหลอกหลอนผมไปทุกที่
การมีชีวิตที่รักสันโดษ มีคนรอบกายให้น้อย
เข้าไว้จึงมองดูเป็นทางเลือกที่ดีกว่า
แต่เราจะใช้ชีวิตเช่นนั้นไปตลอดได้อย่างไร
ในเมื่อทุกวันนี้ต้องทำงานที่มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนมากมาย
แม้แต่พระคุณเจ้าที่วัดก็เถอะ
การกลับมาอยู่กับปัจจุบันขณะ เป็นส่ิงที่ควรทำ
ให้ได้ บางวันชีวิตก็ดำเนินไปตามความฝัน
บางวันก็ลิงโลดใจไปกับสิ่งใหม่ มีอำนาจควบคุม
บางวันทุกข์ตรมกับหลายสิ่งถาโถม
ยังไงๆสุดท้ายก็คงมีแค่เราที่อยู่กับตัวเอง
ต่อให้มีคนข้างกายคอยให้คำปรึกษาได้ทุกเวลา
ก็ยังหนีไม่พ้นความคิดของเรา ยามอยู่ลำพัง
ขณะกำลังเดินทางกลับจากกระบี่เพียงลำพัง
ด้วยรถตู้โดยสาร และการนั่งรอเวลาเดินทางทำให้
มีเวลาพอจะได้อยู่กับความคิดตัวเองบ้าง ได้ทบทวน
ในเรื่องที่อยากจะทำ ที่ได้ลองทำที่กำลังจะทำต่อไป
หลีกหนี ปลีกวิเวกจากความวุ่นวายได้บ้าง
แล้วมีที่สงบสักหน่อยให้ปลดปล่อยความคิด ละวาง
ความต้องการลงชั่วครู่ บางที ไม่ต้องเดินทางไกล
ขนาดนี้ก็อาจจะคิดได้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น