ผมเชื่อว่ามนุษย์เราสามารถพัฒนาตัวเองได้
หากเราเรียนรู้ที่จะหลบความเปียกชื้นของน้ำฝน
เมื่อเราไม่ต้องการได้
หากเราหาเสื้อผ้าอาภรหรือความอบอุ่นจากสิ่งใดๆ
เพื่อให้ร่างกายไม่หนาวเย็นจนเกินไปได้
ผมคิดว่า คนๆนั้นก็สามารถที่จะทำให้ตัวเองเก่งขึ้น
จากเดิมได้
แต่ทำไมพอเรามองไปรอบๆกายกลับมองเห็น
คนหลากหลายประเภท
ไม่ว่าจะเป็นคนที่กำลังย่ำอยู่กับที่
คนที่กำลังท้อถอยหมดกำลังใจ
คนที่กำลังเรียนรู้ พัฒนาตัวเองต่อไป
เหตุใดกัน ที่ทำให้คนเราอยู่ในช่วงชีวิตที่
แตกต่างกันออกไป?
คนหมดหวังก็ใช่ว่าจะไม่มีหวังตลอดไป
คนเก่งขึ้นได้ วันหนึ่งก็ต้องเจอจุดท้อแท้ ตีบตัน
แล้วสิ่งใดกันหล่ะ ที่ทำให้คนเรามุมานะ
พยายามฟันฝ่ามรสุมชีวิตต่อไป?
ตัวผมเองนั้นก็นับได้ว่าประสบการณ์ชีวิตยังน้อย
ผ่านแดดลมฝนมาก็ประมาณหนึ่ง แต่ก็ยังไม่เคยเจอ
คลื่นลมร้ายแรงที่พังถล่มบ้านเรือนให้หายไปเป็นหลังๆ
ซึ่งหลายๆครั้งก็ลองคิดพิจารณาดูว่าสิ่งใดกันหนอ
ที่ยังทำให้เรามีแรง มีใจที่อยากเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ
อยากทดลองทำนู่นนี่นั่นอยู่เสมอ
แล้วอะไรเล่าเป็นปัจจัยพื้นฐานที่ทำให้เป็นเช่นนี้
คิดไปคิดมาก็ลงความเห็นไปที่ "ความเชื่อ"
และ "ความช่างสงสัยใคร่รู้" เจ้าเก่า
หากเราเชื่อว่าเราทำได้ เราก็จะทำได้
และเช่นกัน หากเราเชื่อว่าเราทำไม่ได้
เราก็จะไม่ทำมัน
ซึ่งผมเชื่อมาตลอดว่า "หากคุณทำได้ ผมก็มี
โอกาสที่จะทำได้เช่นกัน"เพื่อเป้าหมายข้างหน้าที่มี
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น