ผู้(ยิ่ง)ใหญ่

 

    หากจะนับความเป็นผู้ใหญ่สำหรับผมแล้ว

มันคือการเอาความรู้ทั้งหลายที่สั่งสม ที่ผ่านๆมา

เอามาหลอมรวมเป็นคำสอน เป็นการกระทำ

ส่งต่อให้คนรุ่นหลังๆ เอาพฤติกรรม เอาความ

สร้างสรรค์ที่อยากจะดำเนินต่อไป

    ทำเป็นแบบอย่างให้ผู้ที่เยาว์กว่า ผู้ที่มีความรู้

น้อยกว่า ผู้ที่มีโอกาสน้อยกว่า ได้เรียนรู้เป็นทางลัด

เอาไว้ดำเนินรอยตาม

    ผมคิดว่าสิ่งที่ทำให้มนุษย์นั้นเรียนรู้ได้ดี คือ

การที่คนๆนั้นได้เรียนรู้จากประสบการณ์ตรง

    ไม่ว่าเรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

แต่คนเรานั้นไม่ก็ไม่เหมือนกัน..

บางคนเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว บางคนไม่เป็นแบบนั้น

บางคนหากเจอประสบการณ์เลวร้าย

ก็กลับกลายเป็นกลัว ไม่กล้าทำอะไรแบบนั้นอีกเลย

    เมื่อเราโตขึ้น...

ใช่ว่าเราจะเป็นผู้ใหญ่เลยตามความคิดตอนที่เราเป็น

เด็กมองผู้ใหญ่

บางคนยังคงมีความเป็นเด็กในร่างกายที่มีอายุเยอะ

เพียงแค่นั้น ยังคงมีความเอาแต่ใจ คิดถึงแต่ตัวเอง

ไม่แคร์อะไรทั้งสิ้น แม้แต่กับครอบครัว

หากเราไม่เอาเพียงความต้องการของตนเป็นที่ตั้ง

หากเราคิดถึงผู้อื่นด้วย

หากเรามองถึงความยั่งยืนของสิ่งต่างๆ

หากเราใส่ใจต่อสรรพสัตว์ สิ่งแวดล้อม

เมื่อนั้นผมอาจจะเรียกได้ว่าเป็นผู้(ยิ่ง)ใหญ่แล้ว