บางครั้งเวลามีคนถามอะไรสักอย่างกับเรา
แล้วเราก็อธิบายทุกอย่างที่เรารู้และเข้าใจด้วย
ความตั้งใจ แต่ผู้ถามกลับทำนู่นนี่ไปเรื่อยดั่งกับ
เด็กน้อยในห้องเรียนที่เล่นกับเพื่อนๆยามคุณครูสอน
ซึ่งมันก็ทำให้เรารู้สึกว่า เรากำลังทำอะไรอยู่
ชีวิตเราจะพบเจอผู้คนมากมาย หลายล้าน
ประเภท สนใจใฝ่หาความรู้จริงๆบ้าง ชวนคุยไป
เรื่อยเปื่อยแก้เซ็งบ้าง เล่ห์เหลี่ยมบ้าง ปะปนกัน
บางเวลาเจอคนที่สูบพลังชีวิตออกไปมากเข้า
ก็เหนื่อยจะพบเจอกับใคร บางทีแค่คนบางคนที่คุย
กันได้เข้าใจถูกคอ นั่นก็เพียงพอแล้ว ไม่ต้องมีใคร
อื่นๆอีกให้มากมายเลย
ความสัมพันธ์ของมนุษย์นั้นซับซ้อนมากหลาก
มิติ ยิ่งมีโลกเสมือนในออนไลน์อีกกว่าร้อยพันแอพฯ
ยิ่งทำให้สับสน มีแต่จะดึงดูดเราให้ไปทางนู้นที
ทางนี้ที สมาธิไม่ค่อยจะอยู่กับสิ่งตรงหน้าเท่าไหร่
ฉนั้น เวลาคุยกับคนตรงหน้าอยู่ ผมมักจะ
เตือนตัวเองไว้ว่าอย่าไปหยิบเจ้าโทรศัพท์ขึ้นมา
แม้มันจะเป็นงานที่รออยู่ให้สื่อสารไปเช่นกัน
ควรจะสนใจงานที่เห็นอยู่ตรงหน้าก่อน
หากทำสลับกันไปมาระหว่าง ออนไลน์กับคนตรงหน้า
เขาจะเข้าใจผิด รู้สึกไม่ดีกับเรา อย่างที่เราเคย
รู้สึกว่า ไม่มีคนสนใจก็เป็นได้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น