วันก่อนครับ วันก่อนอีกแล้ว
ขณะที่กำลังล้างมือที่เปรอะเปื้อนคราบฝุ่นผง
และน้ำมันต่างๆตามปกติที่มันต้องเจอเป็นประจำแทบ
ทุกวันอยู่แล้ว
ผมมองเข้าไปที่กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพกลับ
ซ้ายขวาของหน้าตาที่คุ้นชินมาแต่ไหนแต่ไร ซึ่งเป็น
หน้าตาที่นานๆทีจะจ้องลงไปดูรายละเอียดต่างๆบนนั้น
ร่องรอยเหี่ยวย่นเริ่มปรากฎให้เห็นมากกว่าแต่
ก่อน บ่งบอกถึงกาลเวลาที่ผ่านมาราวๆครึ่งทางแล้ว
หากจะหยุดมันไว้แค่แปดสิบปี
ภายในห้องน้ำตอนนี้มีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่พอจะ
สังเกตุได้ก็มีเพียงแค่ตัวผมเองคนเดียว จะเงี่ยหูฟัง
ตอนทุกอย่างสงัดเสียงไปก็คาดว่าไม่มีใครอื่นเร้นกาย
อยู่ภายในห้องขนาดหกคูณสิบแห่งนี้
พิจารณาหน้าตาเรียบร้อยไม่มีอะไรสกปรกให้
ผู้อื่นรำคาญลูกตาแล้วก็มองหาผ้าเช็ดมือ ซึ่งจำได้ว่า
แขวนไว้ข้างๆประตูทางออก พร้อมกับก้าวขาไปหา
ผ้าผืนนั้น
แต่ก็ต้องกลับชะงักลงทันใดเพราะสายตาดัน
เหลือบไปเห็นแบงค์ร้อยบาทบนพื้นใกล้ๆกับอ่างล้างมือ
ซึ่งผมไม่รีรอที่จะมองซ้ายขวาให้เจอใคร ก้มลงเก็บ
ขึ้นมาถือไว้ มองชัดแจ้งแล้วมีแค่หนึ่งใบเท่านั้น
รีบเช็ดมือแล้วเร่งจ้ำอ้าวออกจากห้องน้ำทันที
มุ่งหน้าที่ยังแผนกสีที่หมายว่าต้องไปสอบราคาสีต่างๆ
เพื่อทำการเสนอราคาให้หน่วยงานที่ติดต่อมา พร้อม
กับใบแดงที่ยังคงคามืออยู่
งานทาสีอาคารเก่า ควรใช้สีรองพื้นสูตรไหน
ระบุความคงทนสูงสุดที่ลูกค้าต้องการ เทียบรหัส
เทียบเบอร์สี เกรดสี จำนวนตารางเมตรต่อถังที่ทา
ได้ราคา ได้ข้อมูลต่างๆตามที่ต้องการแล้วก็กล่าว
ขอบคุณพนักงานแผนกสีที่ให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดี
ซึ่งแบงค์ใบนั้นก็ยังคงคีบคาอยู่ระหว่างนิ้ว
ก่อนจะออกจากร้านก็นึกขึ้นได้ว่าต้องซื้อซีลเล้นท์
ไปให้ช่างอีก ก็จ้ำอ้าวคว้าสินค้ามาได้ก็ตรงไปยัง
แผนกชำระสินค้าเงินเชื่อ ขณะนั้นก็คิดในใจว่าจะทำ
ยังไงกับแบงค์ร้อยที่ยังคงคาอยู่ในมือ
ครั้นจะเอาไปแจ้งความก็ไกลไป ไม่มีใครเค้า
ไปแจ้งความเงินหายหนึ่งร้อยบาทหรอก
แล้วจะเอาไปที่แผนกประชาสัมพันธ์ เพื่อให้เขา
ประกาศออกลำโพงให้ดังลั่นไปทั่วร้าน ก็ทำไม่ได้อีก
เพราะร้านวัสดุต่างจังหวัดที่เป็นของคนในพื้นที่
ไม่มีแผนกนี้ แค่ติดแอร์ให้เดินเลือกซื้อของได้คล้ายกับ
ห้างฯใหญ่ๆได้ก็บุญแล้ว
จะเอาไปใส่ตู้บริจาคก็มองไม่เห็นตู้อีก หากจะ
ให้สอดเก็บในกระเป๋าไว้ก่อนแล้วเจอตู้ที่ไหนค่อยใส่
ก็กลัวจะลืม คิดว่าเป็นเงินที่ตัวเองหามาได้ เอาไป
ใช้จ่ายมันก็จะผิดไปอีก จึงเลือกที่จะไม่ยัดมันเข้าไป
ต้องถือไว้ตลอดตั้งแต่เก็บมา
ขณะที่น้องพนักงานที่คอยดูแลทำบิลเงินเชื่อให้
ยื่นเอกสารมาให้ลงลายมือชื่อก็เหมือนแสงทองส่อง
ออร่าออกมาจากรอบกาย จึงยิ้มในใจแล้วก็บอกน้อง
ไปว่า ผมเจอเงินในห้องน้ำ ซึ่งไม่รู้ของใครพร้อมๆ
กับยื่นเงินนั้นไปให้น้อง
แล้วก็บอกน้องว่า พี่ฝากไว้เผื่อมีเจ้าของมา
ตามหา หากไม่มีก็เอาไปซื้อขนมซื้อผลไม้มาแบ่งกัน
กินเด้อ เสร็จแล้วก็ดึงบิลส่วนของผมมา ยื่นบิลสำเนา
กลับไปพร้อมกับใบแดงดังกล่าว
พร้อมกับยิ้มในใจ รอดแล้วกู เกือบจนปัญญาคิด
ไม่ออกกับแค่เงินร้อยเดียว รีบจ้ำอ้าวต่อไปเหตุ
เพราะช่างรอของที่จะเอาไปใช้งานอยู่ ทันใดก็ได้
ยินเสียงไล่หลังมาจากน้องพนักงานว่า ถ้าซื้อของไป
แล้วเค้ากลับมาทวงหาหล่ะพี่?
"มันก็เป็นกรรมของหนูไง"คิดในใจเท่านั้น
ก็ได้แค่ยิ้มกว้างๆแล้วเดินจากมา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น