ด้านล่างอาคารมีป้ายบอกทางไปแผนกทันตกรรม
อยู่ที่ชั้นสอง ซึ่งฝั่งตรงข้ามลิฟท์มีบันไดให้เดินขึ้น
ผมจึงเลี้ยวซ้ายตามนาง(สาว)พยาบาลไป
บริเวณชั้นสองเมื่อออกจากบันไดก็มีป้ายชี้ให้ไปทาง
ขวา เป็นทางเดินกลางตึก สองฝั่งกั้นเบ่งออกเป็น
ห้องใช้งานต่างๆ
ผมเอาบัตรประจำตัวผู้ป่วยที่เพิ่งได้รับมา ยื่นใส่
ตระกร้าพลาสติคที่สีเริ่มซีดจางจากการใช้งาน
แล้วก็ไปวัดความดันที่เครื่องวัดตามคำบอกของ
จนท.ห้อง
เสร็จสรรพก็ถึงเวลานั่งรอขานชื่อ มันเป็นความรู้สึก
คล้ายๆกับนักเรียนไปโรงเรียนวันแรกแล้วรอแบ่ง
ให้ไปอยู่ห้องต่างๆ ตื่นเต้นปนกลัวเจ็บ แต่ก็แค่แวบ
เดียวเท่านั้น
ความรู้สึกต่างๆมักจะอยู่กับเราไม่นาน ถ้าเราไม่
มัวไปหมกมุ่นอยู่กับมัน ย้ำคิด ย้ำทำ จนกลายเป็น
คนคิดมาก เสียสติในการใช้ชีวิตไป
รู้สึกตัวได้ว่าไม่ควรนั่งปล่อยเวลาเลยผ่านโดยไม่
ได้อะไรนอกจากไถมือถือ ก็เปิดกระเป๋าหยิบสมุด
งานออกมานั่งดูว่าได้จดงานอะไรไปบ้างแทนที่จะ
จำให้มันลืมง่ายๆ
ไล่เรียงการงานที่พอทำได้ตรงหน้า ก็ได้เวลา
อ่านหนังสือ ซึ่งจริงๆแล้วหากจะเอาให้เหมาะกับ
การอ่าน ผมคิดว่าบรรยากาศมันไม่ได้เหมาะสมเลย
ด้านหน้าแถวที่สองก็มีผู้ป่วย หรือญาติไม่แน่ใจ นั่ง
ดูหนังผ่านมือถืออยู่ เปิดเสียงออกมาเผื่อแผ่ชาวบ้าน
ถัดมาก็มีเด็กหญิงกำลังซุกซนพูดจ้อไม่หยุดกับคุณแม่
จนทำให้ต้องหยุดความซนนั้นด้วยหน้าจอมือถืออีกเช่น
กัน
จะว่าไปแล้วมันก็เป็นเรื่องง่ายนะครับ ที่จะใช้เวลา
มากมายไปกับหน้าจอ เนื่องจากเรามักจะหยิบมันมา
ฆ่าเวลาเล็กๆน้อยๆที่ว่าง แต่เราแทบไม่รู้ตัวเลยว่า
เวลาว่างเล็กๆน้อยๆเหล่านั้น เรามีทั้งวัน
หนังสือ "ศิลป คืออะไร" ของตอลสตอย ผ่านไปได้
เพียงไม่กี่หน้า ชื่อ นามสกุล ก็ถูกขานออกมาให้เข้า
ห้องตรวจเบอร์ห้า
จัดแจงเก็บข้าวของเข้ากระเป๋าแล้วรีบพาตัวเอง
ไปยังด้านใน ซึ่งพยาบาลด้านหน้าแจ้งว่าให้ถอดรอง
เท้าไว้ที่หน้าห้องที่ทำการรักษาด้วย
ก้มมองรองเท้าตัวเองแล้วน่าสมเพช เหตุเพราะ
เจ้าของมันแทบไม่เคยได้ทำความสะอาดให้ มีแต่
จะใช้งานเพียงอย่างเดียว จนปล่อยให้ดินเกาะฝุ่น
จับจนแทบไม่เหลือความมีสกุลของมัน
คิดแล้วก็งงกับตัวเองว่า เรากลายเป็นคนที่ใช้งาน
ของแล้วไม่ค่อยได้ดูแลเสียตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วก็
เพราะอะไรอีกด้วย
หากจะให้คิดเข้าข้างตัวเองก็ต้องบอกได้คำเดียวว่า
ด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบที่ต้องทำมันมากล้นจนเกินไป
และถ้าให้มองตามความเป็นจริงแล้วอาจจะเพราะว่า
ความสามารถของตัวเองไม่ดีพอที่จะจัดการเวลาให้มี
ประสิทธิภาพ แบ่งเวลาให้เป็น บริหารงานให้ได้
เป้าหมาย จัดลำดับความสำคัญให้กับส่ิงเล็กๆน้อยๆ
ไม่ว่าจะเป็นการล้างรถปีละครั้ง สองครั้ง หรือซัก
รองเท้าบูทหนังกลับที่น่าสงสารคู่นี้
แอนี่เวย์ ทิ้งความคิดเหล่านั้นไว้หน้าห้องกับรองเท้า
แล้วย่างกรายเข้าไปในห้องก่อนดีกว่า....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น