ผมเชื่อว่าหลายๆคนชอบให้ผู้อื่นพูดตรงไป
ตรงมากับตัวเรา และผมก็เชื่อว่าอีกหลายๆคน
ชอบพูดอะไรให้คนอื่นเก็บไปคิด ไปไตร่ตรองเอา
เอง
ด้วยเหตุเพราะว่าบางคน พูดไปตรงๆก็มักจะ
ก่อให้เกิดปัญหาและไม่ยอมรับฟัง ราวกับว่าการ
รับฟังคำกล่าวตักเตือนนั้นเปรียบเสมือนการถูกจู่โจม
คาดคั้น หากพลั้งพลาดพยักหน้ายอมรับผิดไปก็ต้อง
เข้าไปอยู่ในซังเตยังไงยังงั้น
แล้วก็มีบางคนที่ไม่ชอบพูดมาก ต้องให้ไปดูที่
การกระทำเอา ก็กลายเป็นยากไปอีกว่า
หมายความว่าอย่างไรในการกระทำต่างๆของเขา
หรือเธอ
เอาจริงๆแล้วมนุษย์เรานั้นเป็นปัจเจก หรือ
เป็นคนๆไปอย่างมาก จะให้พูดกับคนสิบคนเหมือนกัน
หมดก็เป็นไปไม่ได้อีก ทั้งๆที่การสื่อสารให้เข้าถึง
แก่นสำคัญของสารนั้นๆเป็นส่ิงที่สำคัญอย่างมากก็เถอะ
ฉนั้น ทักษะในการสื่อสารจึงเป็นทั้งศาสตร์และ
ศิลป์ในเวลาเดียวกัน สำหรับผู้สื่อ
เป็นความรู้ตื้นลึกหนาบางของจิตใจมนุษย์บางคน
เป็นการกระทำที่มิอาจลอกเลียนให้เป็นบุคลิกของ
ตนได้
การสื่อให้สารออกไปจับจิตสะกิดใจผู้คนได้อย่าง
แนบเนียนและฝั่งแน่นในสมองได้นั้น ถือได้ว่าเป็นการ
กระทำที่ยากยิ่งหากขาดการฝึกฝน
และใจความที่อยากจะบอกออกไปนั้นก็มีความสำคัญ
และยิ่งใหญ่ไม่แพ้กัน
ก่อนที่จะสื่อออกไป สารนั้นมีคุณค่าเพียงพอไหม
ที่จะเสียง สารสำคัญควรใช้เวลาพิจารณาไตร่ตรอง
หากอยู่ๆโพล่งออกไปไม่ดูทิศทางอารมณ์ปัจจัยสภาพ
แวดล้อมความเสี่ยงที่จะพลาดพลั้งย่อมมีโอกาสเกิด
ขึ้นได้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น