เมื่อสรุปความกันได้ดังนั้น ผมเองจึงจำเป็นต้อง
คิดว่าจะไปหาที่นั่งกินแถวไหนที่เหมาะสมกันดี
ร้านอาหารใกล้ๆ พออิ่ม กึ่มๆแล้วค่อยกลับมาน่ังเล่นกัน
ต่อที่แค้มป์ก็ดีนะ
ซึ่งนั่นก็เป็นหนึ่งในความคิดของใครสักคนแทรกเข้ามา
ในระหว่างที่หัวสมองแปดบิทของผมกำลังประมวลผล
คิดไปคิดมาอยู่สักครู่ก็ลองยกโทรศัพท์กดโทรหา
รุ่นพี่ที่เคารพคนหนึ่ง ซึ่งปลีกวิเวกจากเมืองกลับมาทำ
ธุรกิจร้านกาแฟ งานออกแบบ งานก่อสร้าง อยู่ที่บ้าน
คลองม่วงได้สักกว่าขวบปีเห็นจะได้
ถามไถ่ไปมากับพี่ จึงสรุปได้ว่าเราจะไปที่นั่นกัน
"Cafe' art tree คลองม่วง" เตรียมรถ จัดข้าว
ของภายในรถให้พอนั่งข้างคนขับได้อีกที่หนึ่ง เนื่องจาก
ภายในรถไม่ค่อยมีผู้โดยสารใด มันจึงกลายเป็นที่วาง
ของไปโดยปริยายในทุกๆวัน
ชายฉกรรจ์สองนายโดดขึ้นหลังรถกระบะ
ตอนเดียวแล้วทิ้งให้ผมเข้าไปหัวเก๋งเพียงคนเดียว
โดยอ้างว่าอยากนั่งหลังกระบะ รับลม สูบบุหรี่
แต่หาได้รู้ไม่ว่าที่ระดับความเร็วหนึ่งร้อยถึงร้อยยี่สิบ
มันจะทำอะไรไม่ได้มากนอกเสียจากใช้มือจับขอบ
กระบะไว้เพียงอย่างเดียว
ระหว่างทางไป มีอีกภาระกิจหนึ่งคือ หาซื้อ
เครื่องดื่มเข้าไปไว้ใช้งานด้วย มิเช่นนั้นอาจจะมีเพียง
แค่เบียร์ในร้านให้หยิบยืมออกมาดื่มกิน แว่วมาว่า อย่า
ไปหาซื้อรีเจนซี่ที่ร้านชำนะ เหตุเพราะว่าราคามันจะ
แพงกว่าในร้านสะดวกซื้อบางร้านมากโขอยู่หลักร้อยบาท
ผมจึงจำต้องสอดส่องสายตามองหาสโตร์ที่พอจะมีสิ่งที่
ต้องการอย่างให้ได้อย่างไม่มีจำกัดจำเขี่ยอย่างที่บาง
สาขาของร้านสะดวกซื้อทำ
หลังจากมองหาสิ่งที่ต้องการมาราวๆสองสาม กม.
ในที่สุดก็ได้พบเจอเสียที่ จอดรถได้ก็รีบรุดบุกเข้าจู่โจม
ทางประตูหน้าทันที เมื่อผ่านประตูเข้าไปสายตาก็สอด
ส่องที่ด้านหลังเคาเตอร์ซึ่งเป็นตำแหน่งวางบรรจุภัณฑ์
อมฤตที่ต้องการ ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่สามแบนน้อยๆ จึงรีบ
ต่อแถวเข้าคิว เกรงว่าจะมีใครตัดหน้าคว้าเอาไป
อารมณ์ราวกับว่าเด็กน้อยกลัวโดนแย่งของ
ในที่สุด ความคิดลบที่เรามักจะหวาดระแวงมันอยู่
เป็นนิจก็ไม่ก่อบังเกิดเป็นความจริง ความอุ่นใจก่อบัง
เกิดขึ้นแล้วหลังจากหิวถุงพลาสติคบรรจุไปด้วยเหล้า
สามแบนกับอีกหนึ่งกลมเดินมาถึงที่รถ
แล้วเราก็เดินกันต่อไป หมายปลายทางคลองม่วง
ซึ่งเหลือระยะทางอีกราวๆยี่สิบ กม.ถือว่าอีกไม่ไกลนัก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น