วันวาน

 

    เมื่อวานได้มีโอกาสย้อนเวลากลับไปอ่าน

เกี่ยวกับเรื่องราวของวงการสื่อสารไร้สายของ

ไทยในยุคแรกเริ่ม ตั้งแต่สมัยโทรศัพท์มือถือยุค

แรกๆไล่มาจนถึงราวๆก่อนปี 50

อ่านไปก็เพลิดเพลินไปกับวันวานที่ย้อนกลับมาเป็น

ฉากๆ ทำให้ระลึกความหลังได้เป็นอย่างดีเลย

มันเหมือนเป็นการขุดความทรงจำที่ถูกฝังลืมอยู่ให้

เผยออกมาทีละน้อย แล้วมันก็จะลุกลามไปยัง

เรื่องอื่นที่สัมพันธ์กับสิ่งนั้นด้วยเสมอ

เช่น สมมติว่า มีช่วงหนึ่งของค่ายผู้ให้บริการราย

หนึ่งไม่เรียกเก็บเงินสำหรับผู้่ใช้ที่โทรไปเพียงแค่

สามวินาที แล้วเรื่องราวที่เคยพบเจอมาก็ผุดขึ้น

มาเป็นดอกเห็ด ทำให้นึกถึงน้องคนหนึ่งที่ตอนนั้น

เราเรียกชื่อเล่นของเขาตามด้วยสามวิ

เหตุเพราะว่ามันใช้แค่นั้นจริงๆ กดโทร รับสาย

พูด วาง สลับกันไปมาจนรู้เรื่อง ไม่ต้องไปเสีย

ค่าโทรศัพท์ให้สิ้นเปลืองเงิน ฯลฯ

ซึ่งการได้ย้อนเวลากลับไปหาอดีตนั้นมันเป็นทำได้

ยากมาก หากจะให้เราน่ังอยู่เฉยๆแล้วคิดอะไร

ไปเรื่อยเปื่อยเฉยๆ บางที เรื่องราวเหล่านั้น

อาจจะไม่ถูกขุดขึ้นมาแบบที่มีตัวกระตุ้นอย่างที่ยก

ตัวอย่างมาเลยก็เป็นได้ มันคงจะถูกกลบฝังลืม

ไปตลอดกาล

บางที ความทรงจำดีๆที่ผ่านมาก็ถูกปลุกขึ้นมาได้

หากเราคิดถึงมันมากพอ และสิ่งดีๆนี่เองที่มันส่ง

แรงบันดาลใจดีๆให้เราได้ถึงทุกวันนี้

สิ่งดีๆที่อาจจะอยู่ในหัวเรามาตลอดตั้งแต่เด็กๆ

แต่เราอาจจะหลงลืมมันไปอยู่กับส่ิงไหนสักสิ่งหนึ่ง

อาจจะเป็นริสแบนของคอนเสริตแรกในวัยเยาว์

อาจจะเป็นบัตรโทรศัพท์เติมเงินที่มีคนซื้อให้

หรืออาจจะเป็นแค่เสื้อยืดสักตัวที่ใครคนนั้นเคยใส่

ขอให้สิ่งดีๆนำพาเราไป..