ความคิดสร้างสรรค์,ความฟุ้งเฟ้อและการเดินทางไป
ในจินตนการที่เรายังไม่ได้ตัดสินว่ามันจะเป็นจริงได้
หรือไม่ อาจจะเป็นหนึ่งในสิ่งที่ยังทำให้ผมรู้ว่าเรายัง
หลงเหลือความเป็นเด็กอยู่ในร่างกายที่เริ่มจะเสื่อม
โทรม
สำหรับผมแล้ว การได้คิดได้จินตนาการเรื่อยเปื่อยนำ
ไปสู่การลงมือทำอะไรหลายๆอย่าง แม้ว่ามันจะเป็น
เพียงการวาดเส้นขยุกขยิกลงสมุดบันทึกให้หน้า
กระดาษนั้นเปอะเปื้อนไปเสียมากกว่าเดิมก็ตาม
แต่สิ่งที่ได้ออกมาจากความคิด ณ เวลานั้นแหละครับ
มันมีค่ามหาศาลมาก หากมองย้อนกลับไปแล้วเราไม่ได้
ดักจับสิ่งเหล่านั้นออกมาจากจินตนาการให้กลายเป็น
รูปธรรมสักอย่างเลย มันก็จะกลายเป็นแค่ส่ิงที่ล่อง
ลอยไปมา แล้วก็มลายหายไปในห้วงไหนสักแห่ง
และไม่รู้ว่าเราจะได้พบเจอกับส่ิงๆนั้นอีกหรือไม่
สำหรับผมแล้ว ส่ิิงเดียวที่พอจะทำให้เรายืนอยู่กลาง
่เส้นแบ่งระหว่างคนเพ้อฝันกับคนที่สร้างสรรค์ได้ คือ
การจดบันทึกมันลงไป ง่ายๆ แต่ทำยาก
เพื่อนผมบางคนบอกว่า "สมุดปากกากูก็มี" มีแต่ไม่ได้
เอาออกมาใช้ แล้วมันจะเกิดประโยชน์อะไร เฉกเช่น
กันกับความคิดที่เราทุกคนต่างมีด้วยกันทั้งสิ้นแหละ
"หาวิธีนำมันออกมาใช้สิว่ะ" บอกมันไปแบบนั้นพลาง
หยิบแก้วเบียร์เที่ยงขึ้นตบจนเสียงน้ำแข็งลั่นกรุกกริก
ภายในแก้วสแตนเลสเก็บความเย็น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น