หนังสือชีวประวัติของ ลีโอนาโด ดา วินชี เป็น
หนังสืออีกหนึ่งเล่มที่มีความหนามาก คือหนาแบบว่า
หนาเกิ๊นนนน เหมือนสามก๊กเล่มหนึ่งยังไงอย่างนั้น
ซึ่งตอนนี้ก็กินเวลาการอ่านไปกว่าสามเดือนแล้ว
ยังอ่านไม่จบเล่มเลยครับ
อาจจะเพราะว่าหาเวลาอ่านให้เป็นกิจจะแบบ
ยาวๆค่อนข้างยาก ทำให้การอ่านกระท่อนกระแท่น
ได้ทีละสามหน้า ห้าหน้าบ้าง กว่าจะขยับไปทีละห้าสิบ
ทีละร้อยโอกาสเป็นศูนย์ครับ
เข้าเรื่องมาที่งานของเขาบ้างดีกว่า ซึ่งเท่าที่
อ่านๆมานะครับ สรุปได้ว่า เขา(หรือเธอ ผู้ซึ่งมีรส
นิยมทางเพศไปชอบเด็กผู้ชาย)สร้างสรรค์ผลงานไว้
เยอะแยะมากมายเหลือคณานับ แต่งานที่อาจจะเริ่มต้น
เอาไว้แล้วทำไม่เสร็จ มีเยอะกว่างานที่สร้างเสร็จ
อยู่มากมายยิ่งกว่า
หากถามว่าเหตุใด ก็คงจะตอบได้ยากเหมือนกัน
ไม่มีใครหาเหตุผลได้ชัดเจนมาอธิบายว่าอัจฉริยะที่
ตายไปกว่าห้าร้อยปีที่แล้วนั้นคิดอะไร หรือทำไมถึงไม่
ยอมทำอะไรให้เสร็จๆเสียเป็นอย่างๆไป
อาจจะเนื่องด้วยว่า งานที่หลุดออกมานั้นต้องมี
ความปราณีต สวยงามตามแบบฉบับ อีกทั้งยังต้องสื่อ
สารกับผู้ดู หรือผู้รับสารได้อย่างหลากหลายมิติ
ประกอบกับอาจจะเกิดจากความสามารถที่เกินมนุษย์
มนาทำอะไรได้หลายอย่างเกินไป แล้วก็อยากจะทำ
ให้มันดีไปเสียทั้งหมด หยิบอันนู้นที อันนั้นที จิตรกรรม
บ้าง วิศวกรรมบ้าง ทำมันเสียหลายอย่างจนผสมปน
เปกันไปหมด สำเร็จบ้าง ไม่เสร็จบ้าง ล้าช้าเป็นนิจ
แต่ก็ไม่เคยห่างหายไปจากการทำงานเลย
เหมือนกับว่าความสนใจใคร่รู้ในการงานของ
เขานั้นเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา เดี๋ยวก็เรื่องนู้นเรื่องนี้
หากถามว่าดีไหม หากเขามาอยู่ในโลกปัจจุบัน
แบบนี้ คงต้องบอกว่าถูกไล่ออกไปหลายที่แล้วกระมัง
ครับ ฮ่าๆๆ ไม่รู้สิครับ คิดไม่ออก จะพยายามหาข้อ
ดีว่า งานที่คั่งค้างของเขาสอนอะไรเราบ้างก็ยัง
คิดไม่ออก เพราะว่าของตัวเองก็ค้างข้ามปีเหมือน
กันครับ 555
ขออภัยที่ทำให้เสียเวลาทำงานทำการกันครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น