ต้องทำให้สำเร็จ

 

    ยิ่งนับวันก็ยิ่งใกล้เข้ามากับการทรมานตัวเอง

ซึ่งเอาจริงๆแล้วก็ไม่มีใครบังคับเราให้ทำเรื่องนี้หรอก

มีเพียงแต่ตัวเราเองเท่านั้น ที่อยากจะทุกข์ทรมาน

ตัวเองด้วยคำว่า "ต้องทำให้สำเร็จ"

ขึ้นชื่อว่างานวิ่ง หลายๆคนก็คงคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

แต่อีกมากกว่านั้นคงไม่ และไม่แม้กระทั่งการออกกำลัง

กายเป็นครั้งคราวเสียด้วยซ้ำ

ที่เขียนไว้ตรงนี้เพื่ออยากให้เข้าใจมุมๆหนึ่งที่ออกมา

จากใจคนที่มักออกกำลังกายเป็นประจำมากกว่าที่จะ

คิดว่าเอาความสามารถอดทนอะไรมาอวดอ้าง

การวิ่งเป็นการทรมานตัวเองอย่างหนึ่งที่ให้คุณให้

ประโยชน์กับร่างกายอย่างมากมาย แม้ว่ามันจะเป็น

การสร้างความน่าเบื่อให้กับความคิดของเราอย่างมาก

ก็ตาม

โดยปกติทั่วไปแล้ว ผมมักจะซ้อมวิ่งให้ได้ราวๆ 80%

ของระยะทางที่ได้ลงสมัครไว้ เช่นลงฮาล์ฟ 21 กม.

ก็จะซ้อมวิ่งยาวไปให้ถึง 16 กม. อะไรประมาณนี้

หากแต่ครั้งนี้มันผิดเพี้ยนไปกว่าก่อน อาจจะด้วยไลฟ์

สไตล์ที่เปลี่ยนไป วินัยชีวิตที่บกพร่องด้านสุขภาพ กลับ

ไปขยันด้านสังคมเสียส่วนใหญ่ จึงทำให้ความต่อเนื่อง

ในการซ้อมตะกุกตะกักเรื่อยมา จนกระทั่งบัดนี้

เหลือเวลาอีกราวๆ 16 วันซึ่งกระผมนั้นยังซ้อมไม่เคย

เกินสิบ กม.เลยสักครั้ง แค่นี้ก็พอจะเดาได้ลางว่า

วันที่แสนทรมานที่สุดคงต้องตกไปอยู่ที่วันวิ่งจริงๆแล้ว

แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ก็คิดไว้ว่าจะไม่ DNF

(DO NOT FINISH) หากวิ่งไม่ไหวก็คงต้องเดิน

และหากเดินไม่ไหว แน่นอนย่อมต้องค่อยๆลากขาไป

วิชา "ต้องทำให้สำเร็จ" มันว่ามาแบบนั้นครับ