"ทำไมประเทศเราถึงไม่ค่อยเป็นเจ้าของอะไรบ้าง?"
ผมโยนคำถามที่ฟังดูหรูหราเมื่อยามที่ฤทธิ์ของสุราทำให้
คนโง่เง่าในยามปกตินั้นพอจะมีความรู้มากขึ้นมาได้
น่ันเป็นความสงสัยอันต่อเนื่องมาจากเรื่องราวก่อนหน้า
ไม่ว่าจะเป็นญี่ปุ่นที่ผลิตรถยนต์ได้อย่างดีเยี่ยม วิศวกรรม
อันน่าทึ่งของเยอรมัน หรือแม้แต่จีนที่ก้าวกระโดดขึ้นมา
เป็นคู่แข่งเจ้าโลกอย่างอเมริกาได้อย่างฉับไว
จากแก่งคอยถึงซิลิคอน วัลเล่ย์ ความรู้ที่เราเสพสมกัน
มาเพื่อใช้ในการฟุ้งเฟ้อยามสุราพร่องไปได้ที่แล้วทำหน้าที่
ของมันได้เป็นอย่างดี
"ประเทศเราแม่งสบายกันเกินไป"
หากพอสรุปได้ก็จะเป็นใจความประมาณนี้
ไม่ว่าจะเป็นการเกษตรที่เพาะปลูกกันได้แทบทั้งปี มีแหล่ง
อาหารทางทะเลที่ขึ้นฝั่งมาก่อนรุ่งสางและเดินทางถึงสุด
ชายแดนเหนือได้ทันอาทิตย์ตก
ประกอบกับการเลี้ยงดูที่ละเลยวินัย ความรับผิดชอบต่อ
ตัวเองและสังคมเป็นหลัก คนส่วนใหญ่จึงมิได้คิดที่จะสร้าง
อะไรขึ้นมาด้วยความเอาจริงเอาจังมากกว่าที่ควร
"หากตั้งใจทำอะไรก็คงไม่แพ้ชาติใดในโลก"
ดั่งที่แสงโสมว่าเอาไว้
ผมไม่รู้่เหมือนกันว่าวินัยก่อเกิดจากจุดไหน
แล้วก็สิ่งใดเล่าที่บ่มเพาะคนๆหนึ่งให้มีความคิดว่าต้องมีสิ่ง
ที่เรียกว่า "วินัย" นี้ขึ้นมา
ผมตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น