ความไม่แน่นอน คือสิ่งที่แน่นอนที่สุดของชีวิต
คำๆนี้ยังคงเป็นปรัชญาการดำรงชีวิตของผมอยู่เสมอ
หากเราวางแผน เราก็มีโอกาสที่จะผิดแผน
แต่ถ้าหากเราไม่วางแผน เราก็จะใช้ชีวิตไปอย่าง
ไร้จุดหมายใดๆ ไม่ผิดแผนแน่นอน แต่ไม่มีหลัก
ไม่มีแรงใจ ไม่มีหมุดหมายจะไปไหน ไม่รู้ว่าเรา
จะมีชีวิตไปเพื่อสิ่งใด นั่นเท่ากับว่า ไร้ชีวิต
การมีแผนไว้ให้ทำตามจึงดีกว่าไม่มี แต่ใช่ว่า
มันจะต้องเป็นไปตามแผนเป๊ะๆ แบบนั้นก็คงเป็นไป
ไม่ได้ เราไม่สามารถทำอะไรได้ตามแผนได้เต็ม
ร้อยหรอกครับ
หากใครบอกว่าได้ ผมเชื่อได้เลยว่า คนๆนั้น
ยังไม่รู้จักชีวิตดี
หลังจากออกจากร้านอาหารภูณิศาได้ไม่นาน
บนทางหลวงหมายเลข 44 (เซาเทิร์น)ขณะที่แวะ
เติมเชื้อเพลิงให้กับยานทั้งหลายแหล่
จากแดดที่คอยแผดเผาให้เหือดแห้งก็กลับกลายเป็น
ฝนไปแบบดื้อๆ ส่งผลให้เราต้องติดแหง็กอยู่ที่สถานี
นั้นไม่ต่ำกว่าสี่สิบนาที
แต่ก็ยังดีที่ระหว่างนั้น มีพรรคพวกชาวสองล้อ
ทะยอยเข้ามาหลบฝนกันอย่างไม่ขาดสายเช่นเดียว
กับฝนที่กระหน่ำลงมาพร้อมกับลมที่พาละอองปลิว
ไสวคล้ายกับสงสารที่ตกระกำลำบากจากความร้อน
มาเนิ่นนาน จึงทำให้ได้พบปะพูดคุยกันมากมาย
เป็นอันว่า กำหนดการเดินทางที่จะถึงที่หมาย
ก็ได้ถูกเลื่อนออกไปอีกครั้ง และคงต้องปรับแผน
ที่ได้วางไว้กันต่อไป คล้ายๆกับเรื่องราวของชีวิต
ที่ผ่านมาที่มันไม่เคยเป็นไปตามแผนซะทีเดียว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น