ในระหว่างเส้นทางเซาเทิร์น อีกราว 20
กิโลเมตรจะถึงจังหวัดกระบี่ ปลายทางอยู่แค่เอื้อม
เมื่อนับหลักกิโลฯจากเท่าที่ผ่านๆมา
มันเป็นการเดินทางที่อาจจะยาวไกลสักหน่อย
ใช้เวลาเกินกว่าสิบสองชั่วโมงแล้ว
ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นได้
กับทุกคน แม้กระทั่งจักรกลก็ไม่พ้น
ในเส้นทางที่ตัดตรงจนแทบไม่ต้องเลี้ยวซ้ายขวา
cruise control ก็ถูกเปิดใช้งานเพื่อช่วยเหลือ
ผู้ขับขี่ให้สบายขึ้นบ้าง ลดอาการเกร็งข้อมือไปได้
ซึ่งมีอยู่ในรถรุ่นใหม่ๆ
แต่แล้วก็ต้องยกเลิกระบบดังกล่าว เหตุเพราะ
ว่าหัวขบวนตีไฟเลี้ยวซ้าย เนื่องจากเห็นเพื่อนน้อง
กลุ่มหนึ่ง จอดดับหลับอยู่ข้างทาง
ด้วยความเป็นช่างและนำ้จิตน้ำใจไมตรีที่ไม่เคย
ห่างหายไปของคนในกลุ่ม ก็สั่งร่างกายในทันใดให้
เข้าทำการช่วยเหลือ ตีรถวนกลับทันที
สืบทราบความต่างๆจากผู้ประสบภัยแล้วก็
วิเคราะห์ว่าไม่สามารถซ่อมแซมให้เดินทางต่อได้
จึงได้ประสานงานกับทีมงานรถสไลด์ที่นัดไว้ให้
มารอรับรถพวกเรากลับ ให้เดินทางมารับยานลำดัง
กล่าวไปก่อน ไปคิดเอาที่ปลายทางว่าจะทำอย่างไร
ยังไงก็ยังมีเพื่อนฝูงอยู่ที่นั่น ถือว่าเป็นการช่วยเหลือ
เท่าที่ทำได้ แล้วก็เดินทางกันต่อ
ในหลากหลายเรื่องราวของชีวิตก็คล้ายกับการ
เดินทาง เราต้องพบเจอผู้คนมากมาย ต่างคน
ต่างเป้าหมาย แต่เราต้องโคจรชีวิตมาพบกัน มาใช้
เวลาร่วมกัน อาจจะเป็นเพราะหน้าที่การงาน หรือ
การท่องเที่ยว หรือเรื่องส่วนตัว ใดๆก็ตาม
เราล้วนต้องพบเจอกับผู้คนร้อยพัน
มีคนที่เข้ากันได้ มีคนที่แตกต่าง มีคนเก่ง มีคน
กำลังเรียนรู้ มีคนเอื้อเฟื้อ และก็มีคนเห็นแก่ตัว
"หากคุณอยากพบเจอคนแบบไหน ก็ให้เป็นคนแบบนั้น"
คำสอนนี้ก็ยังคงย้ำเตือนตัวเองอยู่ในใจ
ท้ายที่สุดแล้วการเดินทางของเราก็ต้องจบลง
ในสักวัน และเราก็จะเอาอะไรติดตัวไปไม่ได้เลย
ฉนั้น ระหว่างทางที่กำลังเดินอยู่เนี่ยแหละ
คือความสุขที่กำลังเกิดขึ้น ที่สัมผัสได้ ณ ปัจจุบัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น