อาหารเป็นสิ่งที่เราขาดได้ไม่นานนัก
สักพักก็ต้องกลับมาคิดถึงมันอีก ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า
ไม่เว้นแต่ละวัน
นอกเสียจากว่าเราจะไปติดเกาะ หมดสิ้น
ร้านอาหาร หาปูหาปลาสอยมาพร้าวกินไปวันๆ
มันเป็นเรื่องที่ทะเลาะเบาะแว้งกันอยู่ภายใน
ว่าวันนี้เราจะกินอะไร บางทีก็ทะเลาะกันกับคน
ภายนอกอีกต่างหาก
การได้เดินทางไปต่างถิ่นแล้วได้อาหารถิ่นแท้ๆ
มารับประทาน เป็นการตอกย้ำการท่องเที่ยวครั้งนั้นๆ
ว่า เราได้เดินทางมาเยือนถึงที่แล้วจริงๆ
โชคดีหน่อยที่มื้อเที่ยงวันนี้(แม้จะเป็นเวลาบ่าย
ครึ่งแล้วก็ตาม) มีจ้าถิ่นที่สุราษฎร์เป็นผู้นัดแนะ
สถานที่ และเจ้าของร้านเป็นผู้รังสรรค์รายการ
อาหารให้อย่างครบถ้วน
หลายๆคนมักจะทำแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว
ไปที่นี่ต้องไปกินร้านนี้ ร้านนั้น และเจาะจงรายการ
ต้มยำทำแกงผัดทอดให้พร้อม
สำหรับบางคนที่เร่งรีบ หรือมิได้คิดสรรหา
แล้วแต่โชคชะตาจะพาไปก็อาจจะมิได้เป็นอย่างที่ว่า
(ส่วนใหญ่ถ้าไปคนเดียวผมจะพึ่งโชคชะตา)
สำหรับผมเองแล้วจะให้คิดก็ปวดหัวไม่น้อย
เหมือนกันกับเรื่องการเลือกมื้ออาหารให้กับกลุ่มเพื่อน
หรือครอบครัว
บางทีก็รู้สึกเหมือนเป็นหน้าที่อันยิ่งใหญ่
หากเลือกผิด ไม่อร่อยหรือไม่ถูกใจประชาชน
โดนก่นด่าร้านอาหาร พาลให้คนเลือกรู้สึกไม่ค่อยดี
ที่มีความคิดหาร้่านแบบนั้น
หากเอาง่ายๆ
ผมก็เลือกกินข้าวแกง กินก๋วยเตี๋ยวข้างถนนให้มันพ้น
เรื่องราว ให้อยู่รอดเป็นมื้อๆไป
แต่บางครั้งก็ไม่ เพราะมันเป็นเรื่องของอารมณ์
แค่อย่าสั่งตอนโมโหหิวล่ะกัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น