หลังจากเดินทางกันมาอย่างยาวนานและแสน
ไกลแล้ว (หากไกลกว่านี้ ผมเคยบ้าบอขี่เพื่อทำชา
เล้นจ์หนึ่งวันพันหกร้อยโลเมื่อสิ้นปีที่แล้ว)
ร่างกายที่อ่อนเปลี้ยเพลียแรงแดดฝนกันมาอย่างสา
สมใจคงต้องการการพักผ่อนบ้าง
เมื่อเช็คอินเข้าที่พักที่ได้ดำเนินการจองกันไว้
ล่วงหน้าเป็นกลุ่ม เป็นกรุ๊ปแล้วก็มีเวลาให้หยุด
กิจกรรมต่างๆ ทิ้งภาระหน้าที่กันไปแบบตัวใครตัวมัน
ส่วนใหญ่ก็จะทำการปลดเปลื้องอาภรนอนแช่น้ำ
เล่นตามห้อง ตามสระ ให้สบายตัวแล้วหลับนอนพัก
กายาเติมเรี่ยวแรง หากใครมีกำลังพอที่จะยกแขน
ก้าวขาได้ก็คงลงไปเดินเล่นริมหาด พลางถือ
กระป๋องเบียร์ชิลไป
สำหรับผมคงขอแค่จัดข้าวของ อาบน้ำท่า
เตรียมตัวไปหาอะไรใส่ท้องให้สมกับที่เดินทางไกล
มาถึงขอบทะเลฝั่งอันดามันก็พอแล้ว
นอนเล่นที่ห้องพัก เปิดทีวีดู ระหว่างรอเวลา
แล้วก็ทำการค้นหาข้อมูลร้านอาหารที่เพื่อนๆส่งมาให้
ในกลุ่มไลน์ ซึ่งมีอยู่สามทางเลือก หลังจากพิจารณา
รูปภาพ คะแนนรีวิวในกูเกิ้ล และระยะห่างจากที่พัก
แล้ว ก็ได้ทำการเลือกมาหนึ่งร้าน ซึ่งห่างจากที่พักไป
ราวๆโลเศษ
การเดินทางไปสถานที่ต่างๆไม่ยากครับ แถวนี้
เป็นย่านการท่องเที่ยวที่ครึกครื้นไม่น้อย แต่ถือว่าไม่
พลุกพล่านเหมือนตามสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังอย่างภูเก็ต
หรือพัทยา ถือว่าพอเหมาะ พอดีครับ
มีรถจักรยานยนต์พ่วงข้างที่สามารถนั่งได้สองสามคน
คิดค่าบริการครั้งละหนึ่งร้อยบาท ไปส่งได้ในละแวก
ราวสองทุ่มกว่าก็เดินทางมาถึงที่ร้านอาหาร
ก่อนเดินเข้าไปก็ตกตะลึงตั้งแต่หน้าร้าน เหตุเพราะ
ว่ามีคนมายืนรอต่อคิวเข้าร้านกันอยู่มาก
ด้วยความหิวและเพลียก็คิดทดท้อกับการรอคอย
ข้างหน้า แต่ไหนๆก็มากันแล้ว ขอลองถามก่อนว่านาน
แค่ไหน ดีกว่ากลับไปเลยโดยไม่ถามไถ่ความจริงให้
กระจ่างแล้วคิดไปเองเหมือนที่ทำกันหลายๆเรื่องใน
ชีวิตจนกลายเป็นปัญหาลุกลาม
สืบความได้ว่าไม่เกินสิบถึงสิบห้านาทีในการรอ
คอย ก็ลงความเห็นตัดสินใจว่าจะลองน่ังรอกัน เพราะ
ไม่อยากเสียเที่ยว
มองไปรอบๆก็มีแต่ชาวต่างชาติ จะหาคนนั่งพูดกัน
เป็นภาษาไทยก็มีเพียงแค่เรา เด็กบริการที่ร้านก็พูด
ภาษาต่างชาติจนชำนาญกว่าข้าพเจ้า ที่พอจะเซย์อะไร
ก็ยากไปหมด
ระหว่างที่รอก็เดินไปหยิบรายการอาหารมาดู
แก้เบื่อ เลือกรอไปเลย ด้วยความหิวกระหาย
อ่านต่อฉบับหน้า....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น