ความเอาแน่เอานอนไม่ได้กับสภาวะอากาศ
ภาคใต้นั้น ยังคงทำให้แปลกใจอยู่เสมอ
พวกเราคิดว่าฝนหายไปหมดแล้ว จึงได้ออกเดินทาง
กันต่อ
และอีกไม่นานกว่าสิบนาทีหลังจากนั้น สายฝนก็
วนย้อนกลับมาหาพวกเราอีกจนได้ และครั้งนี้ก็ไม่ได้
มีศาลาข้างทาง หรือว่าสถานีบริการอื่นแต่อย่างใด
ให้ทำการหลบพัก เพราะนี่คือสาย เซาเทิร์น(ซีบอร์ด)
เป็นที่ล่ำลือกันว่าเป็นเส้นทางที่เปล่าเปลี่ยว,ลี้ลับ
ขนาดที่คนพื้นที่แนะนำว่า อย่าเดินทางด้วยเส้นทางนี้
เพียงลำพังเวลากลางคืน
ความคิดผมเองคิดว่า อาจจะเหตุเพราะว่า
ระหว่างทางไม่ค่อยมีบ้านคนสักเท่าไหร่ เนื่องจากเป็น
ถนนที่ตัดใหม่ไม่กี่สิบปีมานี้เอง และเลือกที่จะตัดทาง
ให้ผ่านเขตชุมชนน้อยที่สุดด้วย เลยออกจะน่ากลัวเรื่อง
ปล้นชิง เรื่องอุบัติเหตุ
ส่วนเรื่องลี้ลับ หากอยากรู้ก็ลองไปหาอ่านหาฟัง
เอาเองจะดีกว่าครับ เรื่องนี้ผมไม่ค่อยสันทัดสักเท่าไหร่
กลับมาที่กลางห่าฝนซึ่งกำลังโปรยปรายให้เปียก
ชื้นที่แขนเสื้อและขากางเกงของเราต่อครับ
แม้ว่าจะไม่มีที่ให้หยุดพักแต่เราก็ไม่ย่อท้อในการ
คืบคลานต่อไป ถึงจะทำความเร็วไม่ได้มาก
เพราะต้องทนต่อความเจ็บจากแรงปะทะกับเม็ดฝน
หนาบ้าง เป็นละอองบ้าง
ไม่นานนัก ม่านฝนก็ทิ้งช่วงเป็นระลอกๆ จนบางตา
จางหายไปในที่สุด
เมื่อพระพิรุณจากไป พระทินกรก็ร่วมมือกับพระวายุ
สำแดงพลังสาดส่องแสงร้อนแรงพร้อมกับแรงลมขับไล่
ความเปียกชื้นทั้งหลายให้มลายไปในระยะทางเพียง
ครึ่งร้อย กม. ซึ่งอีกราวๆสามสิบ กม.ถึงหมุดหมาย
ปลายทาง แต่เสื้อผ้าของพวกเราก็แห้งกริบราวกับว่าเ
มื่อยี่สิบนาทีก่อนมันเคยเป็นฉ่ำมา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น