ระหว่างที่นั่งรอ ก็มีคนเดินเข้ามานั่งรอคิวต่อ
จากเราอีกสามสี่ราย แน่นอนว่าทั้งหมดคือชาวต่าง
ชาติอีกเช่นเคย
ต้องยอมรับว่าทะเลไทยนั้น ดึงดูดนักท่องเที่ยว
ได้ดีมากๆ จะมีกระเด็นหลุดออกไปเดินป่า เดินเขา
ให้ลำบากกายที่เขาใหญ่บ้างก็เพียงแค่เล็กน้อย
ถึงน้อยมาก ถ้าเทียบกับความสะบายที่พวกเขาได้รับ
ในการมาพักผ่อนริมทะเลแล้ว
นั่งรอไปมาก็ได้คิวเราที่เข้าไปนั่งโต๊ะ โชคดีที่
มื้อนี้มากันเพียงไม่กี่คน ส่วนหนึ่งแยกไปอีกร้านหนึ่ง
ที่มีชื่อในลิสเช่นกัน
จึงหาโต๊ะที่จัดไว้ไม่เกินสี่คนได้อย่างไม่ยาก
เย็นอะไร หากเทียบกับไปกันเป็นหมู่คณะมากกว่า
สิบแล้ว ไปไหนมาไหนก็ลำบาก ทั้งการเดินทาง
ทั้งร้านค้าที่จะต้องตระเตรียมชุดโต๊ะเก้าอี้ให้ใหญ่
ยาว พอสำหรับคนพวกนี้ ไปน้อยคนก็กระทัดรัดดี
น่ังโต๊ะได้ก็รัวรายการที่ได้ดูไว้ล่วงหน้าสั่งกับ
พนักงานไป แล้วก็ต้องนั่งรอ รอแล้ว รออีก
น้ำท่าก็ยังไม่มีมาให้ดื่มดับความกระวนกระวาย
จนถึงขั้นหัวร้อนโมโหหิวกันไป แต่ก็มิได้โวยวายไร้
อารยะ สร้างความหมั่นไส้ให้พ่อครัวถ่มน้ำลายใส่
อาหารมาให้กินหรอกครับ กลัวตรงนี้แหละ
ถึงเป็นคนที่ไม่อยากจะทะเลาะอะไรกับใครเขา
หลังจากอดทนรออย่างยาวนานในความรู้สึก
อาหารก็ทะยอยเดินทางออกมาจากหน้าครัวสู่โต๊ะ
พวกเรา แต่ก็มาเพียงอาหารครับ
อาวุธที่จะรับมือกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นไม่มี จะให้
เปิปด้วยมือก็กลัวจะร้อนเกินไป
ทำได้แค่เรียกพนักงานร้องขอเครื่องเคียง
เครื่องดื่มมาให้ก่อนก็ได้ จะเอาโซดาเย็นๆมาผสม
น้ำอมฤตดื่มให้ชื่นใจสักหน่อย ยิ่งหิว ยิ่งเจอ
เหตุการณ์แปลกๆ ยิ่งหงุดหงิดร้านอาหาร
อะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมดครับ เวลาหิวเนี่ย
ติดตามตอนต่อไป ไว้พบกันใหม่
(หมดเวลาเขียนขอตัวไปทำงานก่อน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น