วันนี้ได้อ่านบทความหนึ่งที่เกี่ยวกับ
ร้านอาหาร แมลงสาป และเด็กเสริฟ
ใจความประมาณว่า มีแมลงสาปปรากฎอยู่บนเสื้อ
ของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเธอก็กรีดร้อง โวยวาย โลด
เต้นไปมา เพื่อปัดเป่าให้แมลงสาปตัวนั้นหนีไป
แล้วแมลงสาปก็บินออกจากผู้หญิงคนนั้น แล้วก็ไป
เกาะกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง และเธอก็ทำเช่นเดียว
กันกับผู้หญิงคนแรก
จนแมลงสาปนั้นบินไปเกาะอยู่บนตัวเด็กเสริฟ
ซึ่งเขาก็มิได้ตกใจ เต้นแร้งเต้นกาแต่อย่างใด
เขากลับยืนนิ่งๆเพื่อรอจังหวะที่เหมาะสม
แล้วจับหนวดเจ้าแมลงสาปไว้ได้อย่างง่ายดาย
จากนั้นจึงเดินนำเจ้าแมลงสาปไปปล่อยที่ข้างนอก
ร้านอาหาร
บทความสรุปเนื้อหาท้ายบทให้อีกว่า
เหตุการณ์ต่างๆที่พบเจอ เราสามารถเลือกได้ว่าจะ
จัดการกับมันอย่างไร หรือรู้สึกกับมันอย่างไร
แมลงสาปมิได้น่ากลัว มันไม่สามารถกัดเราให้ตาย
หรือทำให้เราบาดเจ็บได้
เพียงแต่เราดันไปรู้สึกขยะแขยง หวาดกลัวมัน
คล้ายกับปัญหาที่เราต้องเจอ
เราจะกรีดร้อง ตีโพยตีพายชี้นิ้วโทษคนอื่น
หรือไตร่ตรองว่ามันกำลังเดินไปทางไหน
แล้วจับมันไปทิ้งซะ เหมือนแมลงสาปตัวนั้น
บ่อยครั้งผมกรีดร้อง อารมณ์เสียไปกับเรื่องราวที่
ออกมาไม่ได้ดั่งใจ
บางทีก็หยุดมองบ้าง หากพอจะคิดได้
อาจจะยังหาทางจับมันไม่ได้ เพียงแค่ไม่กลัวมัน
แล้ววิธีที่จะจัดการกับมันจะโผล่มาให้เห็นเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น