สั่งสอนตัว

 

หลายต่อหลายครั้งที่ข้าพเจ้าพูดตัดบทความห่วงใย

ของบุคคลอันเป็นที่รักให้จบเรื่องนั้นไปเสียที

เนื่องจากมีความเห็นว่าความห่วงใยนั้น

เป็นการออกคำสั่งให้ข้าพเจ้าต้องทำตาม

คล้ายกับเป็นการบังคับตัวตนของเราให้ดำเนินไป

ด้วยกฎเกณฑ์ที่ใครอยากให้เป็น

ข้าพเจ้ารู้ว่าการเป็นห่วงเป็นใยนั้นก่อความกังวล

ให้กับจิตใจได้ไม่น้อย บางครั้งอาจจะถึงขั้นที่ทำให้

กินไม่ได้นอนไม่หลับเลยทีเดียว

เพราะข้าพเจ้าก็คงเคยห่วงหวงใครมากๆเช่นกัน

ปัจจุบันนี้ก็ยังมีอยู่บ้างบางคราวที่ข้าพเจ้าเองนั้น

ได้กระทำการที่บ้าบิ่นเกินไป ซึ่งหากพลาดพลั้งไป

คงเกิดความอันตรายแก่ชีวิตได้

ส่งผลให้เกิดความกังวลใจแก่ผู้รับรู้การกระทำ

ดั่งกล่าว

บางครั้งการตักเตือนแนะนำ ก็ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึก

ผยองตัวเสียด้วยซ้ำ

บางครั้งข้าพเจ้าเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

หากข้าพเจ้าจะต้องกลับฝั่งไปเป็นผู้ห่วงใย

แล้วต้องตักเตือนผู้ที่มีจริตที่คล้ายกับตัวข้าพเจ้า

เอง

ที่กำลังเขียนอยู่นี่มิใช่อะไร

หากแต่ข้าพเจ้าเองกำลังพิจารณาตัวเอง

และบางครั้งมันอาจจะเป็นการสั่งสอนตัวเองด้วย

ตัวเองก็เป็นได้

เพราะข้าพเจ้าก็ไม่รู้ว่าจะต้องให้ใครมาสอนมัน

เพราะว่ามันมักจะไม่ค่อยฟังใคร นอกเสียจาก

"ตัวมันเอง"