วันเสาร์ที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2567

คิดไปเอง

 



    ระหว่างขับรถทำงานตามปกติตอนจอดรถ
ติดไฟแดงก็ได้ยินเสียง คล้ายๆอะไรมากระทบรถ
เหมือนกับว่าฝนกำลังเริ่มตกยังไงยังงั้น

ซึ่งแหงนหน้ามองท้องฟ้าแล้วก็มีแต่เพียงแสงแดดที่
สิ้นไร้ซึ่งก้อนเมฆสักก้อน น้ำที่กระจกหน้ารถก็ไม่มี

แปลว่าที่มาของเสียงคงไม่ใช่ฝนเป็นแน่ แต่ก็ยัง
ได้ยินเสียงที่ว่ามากระทบรถอีกสองสามครั้ง

ด้วยความขี้สงสัยก็ยังคงหาที่มาของเสียงไปเรื่อย
แล้วก็ได้มาเหลือบมองไปที่เกาะกลางฝั่งตรงข้าม
จึงได้พบแหล่งที่มาของเสียง เปาะ แปะ ๆ

มองไปก็คิด เออ ดีจัง กั้นสแลนเอาไว้ฝั่งที่มีคน
ตั้งร้านขายของอยู่อีกฝั่งของเกาะกลาง เพื่อมิให้
เศษหญ้า เศษหินที่ถูกเส้นเอ็นเครื่องตัดดีดใส่จน
เกิดอันตรายแก่ร่างกาย

หากเคยตัดหญ้าด้วยเครื่องสะพายข้างหรือที่ชอบ
เรียกล้อเรียนว่าเป็น "นักบิน" ก็คงพอจะรู้ว่ามัน
ทั้งเมื่อย,ร้อน,หนัก,อันตราย แค่เศษหญ้าปลิวมา
เข้าตาก็เจ็บมากแล้วครับ ไม่ต้องคิดถึงเศษหิน
ที่ถูกใบมะละกอ(ใบตัดเหล็กทรงมะละกอ)ตีเข้า
แล้วกระเด็นถูกขาเลย

เสียงเปาะแปะยังคงดังให้ได้ยิน มองไปข้างหน้า
ก็เห็นสัญญาณไฟเขียวแล้ว นึกได้ก็คิดว่าแล้ว
มอไซค์ที่กำลังควบตะบึงผ่านมาจะเป็นอย่างไรน้อ
เรายังดี นั่งอยู่ในรถ มอไซค์แถวบ้านนอกอย่าง
ผมก็ไม่ค่อยใส่เครื่องป้องกันสักเท่าไหร่หรอก

คิดมาถึงเท่านี้รถคันหน้าก็เริ่มเคลื่อนออก
ผมละสายตามาจับจ้องถนนด้านหน้าต่อไป

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น