พักเที่ยง

    ช่วงเวลาราวเที่ยงครึ่งหลังมื้ออาหาร

ขณะที่ผมกำลังเดินผ่านหน้าตึกแถวที่กำลังดำเนิน

งานก่อสร้าง

มีกลุ่มช่างล้อมวงกันสามสี่คนกำลังรุมมะม่วงเปรี้ยว

กับน้ำปลาหวานอยู่ พอหนึ่งในนั้นเหลือบมาเห็นผมก็

เอ่ยปากชักชวนพร้อมกับชูมะม่วงดิบในมือลูกเขื่องขึ้น

    แต่ผมก็ได้ปฎิเสธไปเพราะอิ่มแล้ว และอีก

อย่างก็ไม่ค่อยมีนิสัยชอบเข้าไปร่วมวงอาหารกับทีม

ช่างสักเท่าไหร่ มันไม่ค่อยคุ้น

และอีกนัยหนึ่งก็คิดว่าเป็นการชักชวนไปตาม

ธรรมเนียม เพื่อไม่ให้เสียมารยาทเพียงเท่านั้น

ซึ่งเหตุการณ์เหล่านี้มักจะพบเจอได้ตามสถานที่ห่าง

ไกลจากความศิวิไลซ์ของเมืองเพียงเท่านั้น

เพราะความเป็นเมือง ก็จะพบเจอคนนั่งรับประทาน

อาหารในที่ๆจัดไว้ให้ เช่น โรงอาหารของโรงงาน

ร้านก๋วยเตี๋ยว ฟู้ดส์คอร์ท แคนทีน อะไรก็ว่าไป

ซึ่งเป็นที่ๆจัดไว้สำหรับการนี้อยู่แล้ว

แตกต่างกับแถวนี้ ซึ่งนั่งกินกันตามไซด์งาน

ปูลังกระดาษ ปูไม้กระดานวางพื้น นั่งล้อมวงกัน

ห้างฯร้านค้าบ้านๆก็นั่งกินกันไป ขายของไปในบ้าน

ผู้คนผ่านไปมาก็เอ่ยปากชักชวนกันเป็นธรรมดา

ซึ่งในเมืองนั้นคงจะแปลกน่าดู หากขวักมือชวนเพื่อน

กินข้าวกันในโรงอาหาร หรือตามศูนย์อาหารต่างๆ

เดินไป เดินกลับมาแกก็ออกมาดักรอชวนคุยตาม

ประสาในช่วงเวลาพักเที่ยง

ส่วนใหญ่ตอนพักเที่ยงทีมช่างก็จะหาที่เหมาะๆนอน

พักเอาแรง แน็ปกลางวันทำให้สมองมีกำลังมากขึ้น

ในช่วงบ่าย เรื่องนี้ต่างประเทศก็มีการทำงานวิจัย

กันมาแล้วว่าเป็นเรื่องจริง

กลับมาที่ช่างทำราวบันไดเหล็ก,สแตนเลสที่มาดักรอ

คุยกันดีกว่า

เรื่องราวก็ไม่พ้นเรื่องงาน เรื่องเก่าๆ ลามไปถึง

เรื่องของชีวิต คุยไปคุยมาก็เพิ่งได้รู้เรื่องส่วนตัว

ของแกมากขึ้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็คุยกันบ้างแต่ไม่มาก

เท่าตอนนี้

เอาจริงๆแล้วผมไม่ค่อยอยากยุ่งเรื่องส่วนตัวของ

ใครสักเท่าไหร่ นอกเสียจากเค้าอยากจะเล่าจริงๆ

ถึงได้ซักไซร้ให้ใคร่หัวเล่นไปหาได้เอาสาระจริงจัง

หรืออยากเก็บข้อมูลเอาไปเล่าต่อให้คนอื่นๆฟัง

ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องของเค้านะ แม้ว่าจะคุยกัน

เผลอไผลเล่าเรื่องที่เป็นเรื่องส่วนตัว

หรือเรื่องของครอบครัวของเขาให้ฟัง เราก็ไม่ควร

เอาเรื่องเหล่านั้นไปเล่าให้คนอื่นๆฟังต่อ

แต่ยังไงก็มนุษย์แหละครับ มันห้ามกันไม่ได้หรอก

ไอ่เรื่องแบบนี้ มันเพลินดี

ว่าแต่อยากรู้ไหมว่าคุยอะไรกัน ฮ่าๆๆ