ผมไม่รู้จริงๆว่าเหตุอันใดทำให้ตัวผมเองนั้น ได้ลง
มือจดบันทึกเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมาลงในบล็อคนี้
อาจจะเป็นเพราะว่าอยากจดบันทึกไว้อ่าน
อาจจะเป็นเพราะว่าอยากฝึกฝีมือการเขียนให้ดี
เข้าใจง่าย อยากเรียบเรียงความคิดของตัวเอง
และเรื่องราวที่อาจจะสร้างแรงบันดาลใจ หรือให้
ข้อคิดอะไรๆกับผู้อื่นบ้าง เผื่อทำให้มนุษย์โลกนี้ดีขึ้น
จากประสบการณ์ของผมได้บ้าง อะไรเทือกๆนั้น
รู้สึกตัวอีกทีก็ผ่านไปหลายปี ขยันบ้าง ขี้เกียจบ้าง
มีไฟ หมดไฟ กลับมามีไฟใหม่ ไปตามประสาคนที่
ยังไม่ประสบความสำเร็จทางวินัย เพียงแค่รู้...
แต่มันทำไม่ได้ เท่านั้น
วันนี้พอมีโอกาสเปิดสถิติข้อมูลการเยี่ยมชมของผู้คน
ที่เผอิญหลงเข้ามา โดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ซึ่งตัว
เลขแสดงจำนวนออกมาที่ห้าพันกว่าครั้งไปแล้ว
เอาจริงๆผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันมากหรือน้อยยังไง
เพราะตั้งแต่ที่เริ่มเขียนมันก็ผ่านมาประมาณสิบปีแล้ว
หารได้ตกปีละห้าร้อยครั้ง ตกวันละคนกว่าๆ
หารออกมาแล้วก็ถือว่าดีนะ
ยังมีคนอ่านตั้งวันละคนแหนะ ฮ่าๆๆ
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นผมก็มิได้เอาจำนวนหรือยอดผู้อ่านมา
เป็นตัวแปรหลักในการงานนี้หรอกครับ
การที่ได้ลงนั่งพร้อมกับความคิด เอานิ้ววางบนแป้น
พิมพ์ จัดระบบระเบียบความคิด พรั่งพรูเนื้อหาที่
อยากจะบอกกล่าวออกมา แล้วก็ลื่นไหลไปกับมัน
กลับมาย้อนอ่านบ้าง ว่ามันวกวนไหม ปล่อยปละละ
เลยไปตามอารมณ์บ้าง
ตอนนี้แหละครับ มันเป็นการรวบรวมสมาธิของ
ตัวเอง ลับคมสมองอันน้อยนิดให้สื่อเชื่อมความคิด
สร้างสรรค์ใหม่ๆออกมา
แล้วก็เผื่อว่าการคิดการเขียนมันช่วยป้องกันมิให้
สมองดื้อด้านในกระโหลกหนาทึบอันนี้เสื่อมลงไปก่อน
วัยอันควร แล้วก็ตายไปเปล่าๆเฉกเช่นมนุษย์ทั่วไป
คนหนึ่งเท่านั้น
จนกระทั่งกดปุ่มเผยแพร่นั่นแหละครับ
ถืือว่าเป็นอันจบการเขียน(ที่มิได้หวังในผู้อ่าน)
คล้ายกับว่า มันเป็นการกระทำที่ลงมือไปเพื่อ
ตนเอง สนองความต้องการลึกๆที่มิอาจปฎิเสธได้
ว่าวันหนึ่ง ความหวังลึกๆที่อยากให้มีคนหลงเข้ามา
พบเจอ
"บันทึกการเดินทางอันแสนสั้นของชีวิต" นี้
แล้วค้นเจอบางเรื่องราวที่พอจะมีสาระบ้าง
พอที่จะนำไปคิด ไปไตร่ตรองเพื่อเป็นทางลัดของ
หนทางทียาวไกลแห่งชีวิตตนได้บ้าง
แค่นี้ก็ถือว่าดีมากๆเลยครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น