คุยกับช่างตึ๋ง

 

เมื่อวานได้มีโอกาสร่ำไรยืนคุยกับหัวหน้าช่างทำพื้น

หินขัด ทรายล้าง ที่ได้ว่าจ้างมาทำงานพื้นบันได

ทรายล้างสีดำ ตามประสงค์ของเจ้าของอาคาร

ช่างตึ๋ง กำลังมุดเข้าไปที่ด้านข้างของรถใต้ฝา

กระโปรงของเจ้าดีแม็คสีทองคู่ใจ ที่ใช้มานานนับ

สิบปี ประจวบกับที่ผมเองเพ่ิงเดินมาจากด้านหลัง

อาคาร พอได้เห็น จึงเดินเข้าไปทักทาย

ความว่า ฝาพลาสติคที่ปิดหม้อพักน้ำสำรองของ

หม้อน้ำนั้นได้หายไปจากความเลินเล่อของตน จึง

ได้หาถุงพลาสติคมาปิดแทนไว้ชั่วคราวก่อน เพื่อมิ

ให้น้ำในถังนั้นกระฉอกออกมาเวลาใช้งาน จนกว่า

จะหาฝามาใหม่ ซึ่งอะไหล่นี้ก็คงขายพร้อมกันกับถัง

พักน้ำสำรอง คงไม่มีขายแยกเฉพาะฝาหรอก

ว่ากันเรื่องรถราไปเรื่อยตามประสาผู้ใช้งาน

เพราะดันไปถามเรื่องคราบน้ำมันที่มิน่าจะปรากฎ

อยู่บริเวณไฟหน้า แกก็ว่าสายน้ำมันคอมแอร์แตก

ทำให้น้ำมัน(น้ำยา)แอร์เปลอะเปื้อนไปทั่ว

แล้วอาการ้อนๆแอร์รถยนต์ก็มักจะทำความเย็นสู้

กับความร้อนได้ไม่ทันการ เนื่องจากอายุของรถ

ที่ใช้มานาน มิได้บำรุงรักษา ทำความสะอาด

ระบบทำความเย็นภายในรถเลย

ว่ากันไปตามเทรนเรื่องความร้อนของสภาพ

อากาศ ว่าคนทำงานนี่เสี่ยงนะ ทำงานกลางแจ้ง

เป็นเวลานานๆ หากเกิดอากาศ Heat stroke

ขึ้นมาแล้วดำเนินการแก้ไขไม่ทันก็คงได้กลับบ้าน

เก่ากันไปเลยทีเดียว งานนี้จึงได้นำสแลน นำผ้า

ใบมาขึงกันแดดให้ผู้ปฎิบัติงานปะทะกับแสงแดดน้อย

ลงไปบ้างก็ยังดี

ก่อนหน้านี้ไม่กี่เดือน แกก็เล่าว่าตัวเองนั้นได้นอน

พักรักษาตัวอยู่ที่บ้าน เนื่องจากร่างกายนั้นมีอาการ

ไม่ค่อยจะดี จากอาการฮีทสโตรคเนี่ยแหละ

เดินไม่ไหวไปสองสามเดือน ความดัน ไขมันใน

เส้นเลือด ต้องคอยกินยาตามหมอสั่งเป็นประจำ

จากที่เคยกิน เคยทานอะไรก็ได้ตามใจปาก กลับ

กลายเป็นถูกห้ามของทอด ของมันมากมายหลาย

อย่าง แต่ก็ต้องทำ เพราะหากไม่ยอมดูแลตัวเอง

ไปใช้นิสัยการกินแบบเก่า อาการไม่พึงประสงค์

เหล่านั้น อาจจะกลับมาทำให้กายนั้นผุพังไปได้

คุยไปคุยมากับเรื่องสังขารอีกสักหน่อย ก็ร่ำลา

แกออกมาก่อน เพราะต้องไปอีกหน้างานหนึ่ง

ระหว่างทางก็คิดไปเรื่อยเรื่องสังขาร,ความเจ็บ

ไข้,ความป่วยของร่างกายคนเรา ก็รู้สึกว่า

เออออ สักวันหนึ่งแหละเนาะ ยังไงเราก็ต้อง

ตายไปเช่นกัน เหมือนกับที่คอยพูดเวลาคนอื่นๆ

แสดงความเป็นห่วงกลัวเราจะประสบอุบัติเหตุ

ว่า "เดี๋ยวก็ตายแล้ว ไม่เป็นไรหรอก"

บางคนได้ยินก็ว่าเราปากไม่ดี บางคนก็ทำหน้างงๆ

มึงจะไปตายตอนนี้เรอะ ซึ่งตัวผมเองนั้นรู้อยู่ว่า

ยังไงๆก็ต้องตาย แต่ก่อนจะออกไปตาย ทำไมไม่

พูดให้คนฟังเค้ารู้สึกดีกว่านี้เล่า

หากตายขึ้นมาจริงๆคนที่พบเจอแล้วได้ยินมันจะรู้

สึกอย่างไร คิดแทนความรู้สึกคนอื่นได้ก็เตือนตัว

เองไว้ ว่าอย่าเอาส่ิงที่เราคิดเล่นๆไปพูดมั่ว

เรื่องความเป็นความตาย เพราะบางคนเขาก็

รับไม่ได้

บทจะตายขึ้นมาจริงๆ ผมก็คงกลัวเหมือนกันแหละ

ทั้งๆที่รู้ว่าต้องตายก็เถอะ กลัวแค่ไหนก็ลองคิดดู

สิ ทั้งไปวิ่งออกกำลังกาย เข้ายิมบ้าง เพื่อไม่ให้

ร่างกายมันเสื่อมไว แต่ก็ไม่วายรู้สึกได้ถึงความ

เสื่อมถอยอยู่ดี