ระฆังจากวัดในละแวกดังแหง่งหง่างๆ
เสียงนกยามเช้าต่างพากันส่งเสียงขับขานออกหา
กิน หรือพยายามปลุกครอบครัวให้ตื่นจากหลับไหล
ท้องฟ้าหม่นเทาแต้มปลายม่วงแสดที่ขอบฟ้าทิศ
ตะวันออก
ข้าพเจ้ามึนงงหรือสับสนกันแน่?
มิใช่ความมึนเมาจากแอลกอฮอล์เป็นแน่
มิได้แตะต้องหลังจากคืนก่อน
หรือเป็นการนอนที่หลับตื่นๆทั้งคืน
ขาดความเหน็ดเหนื่อยจากระยะการวิ่งและ
ความล้าจากลูกเหล็ก
ช่างปะไร อีกหน่อยคงหายไป
เช้าที่ไม่สดชื่น ข้าพเจ้าคงเคยชินอาการแบบนี้มา
หลายสิบปีแล้ว
แล้วมันก็จะผ่านไป
"This too shall pass"
เหมือนๆกับเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามา
มองหาความเป็นไปของวันนี้ดีกว่า
หากมัวปล่อยไปตามอารมณ์
ก็ลืมทุกทีว่าหมุดหมายอยู่ไหน
ดำเนินชีวิตต่อไป...
แล้วเช้าที่สดใสก็จะวนกลับมา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น