เด็กใหม่

 

    ย้อนกลับไปราวยี่สิบกว่าปีก่อน

ครั้งที่เริ่มทำงานแรกๆ ผมเริ่มงานด้วยพนักงาน

พาร์ทไทม์ ณ ห้างฯ แห่งหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นเป็นงาน

ช่วงเวลากลางคืน

    หน้าที่ก็ไม่ค่อยจะมีอะไรมาก เพราะเป็น

การปรับเปลี่ยนชั้นวางของ โยกย้ายของไปมา

ไม่ต้องใช้ความคิดอะไร แค่ทำตามคำสั่ง ทำตาม

หน้าที่ให้ครบ รอหมดเวลางาน หมดสัปดาห์

หมดเดือน รับเงิน เท่านั้น

    แล้วมันก็เหมือนๆกับงานอื่นๆที่ได้ทำต่อๆมา

แหละครับ ไม่ค่อยจะได้ใช้ความคิด ความสามารถ

อะไรมาก เพราะเอาจริงๆ ตอนนั้นก็ยังไม่ค่อยมี

ทั้งสองส่ิงที่ว่ามาสักเท่าไหร่
ทำๆเล่นๆไป หวังที่จะได้เพียงรายได้เข้ามา

เอาไว้ไปใช้จ่ายในสิ่งที่อยาก สิ่งที่ไม่เคย

    แต่ก็ไม่เคยจะละทิ้งหน้าที่ไปไหนนะครับ

กลัวเค้าจะไล่ออกบ้าง กลัวจะถูกต่อว่าเรื่องหน้าที่

ที่รับผิดชอบบ้าง ทำมันจนรู้สึกเบื่อ ค่อยหาที่ใหม่

    พอเปลี่ยนที่ใหม่ ก็เป็นแบบนี้ใหม่ ไม่ค่อยจะ

กล้าก๋ากั่นอะไรให้มันน่าหมั่นไส้หรือทำตัวเด่นกว่า

ชาวบ้าน เพียงแค่มาทำหน้าที่ ทำมันอย่างเต็มที่ให้

คุ้มกับค่าเงินที่เขาได้จ้างเรามา

    พอมาวันนี้ คล้ายกับได้ย้อนมองตัวเองใน

วันวาน เนื่องจากร้านวัสดุที่ไปซื้อสินค้าอยู่บ่อยครั้ง

ได้มีพนักงานหน้าใหม่เข้ามาทำงาน เราก็มองความ

ไม่คล่อง ความกลัวจะผิดพลาด ถามย้ำถามซ้ำ ก็นึก

หงุดหงิดปนขำ

    หงุดหงิดตรงที่ความเคยชินว่า สั่งแล้ว หนึ่ง

สอง สาม ชัดเจนแจ่มแจ้ง ไม่ค่อยมีใครย้อนกลับมา

ถาม หอนออึงอหนึ่ง อะไรแบบนี้ ไม่ค่อยมี

    ขำตัวเองก็ตรงที่มีความหงุดหงิดอะไรกับอีแค่

ต้องกลับมาตอบใหม่

ตอนมึงทำงานแรกๆมึงก็คล้ายๆแบบนี้ไหม

เค้ามาทำงานใหม่ ก็ไม่อยากที่จะผิดพลาดไง

ไม่ใช่มึงที่ทำงานมาแก่แดดขนาดนี้แล้ว

พูดจาอย่างกับสนิทกับมนุษย์มานับพันปีโดยที่ไม่กลัว

อะไรเพราะความหนาด้านชาของหน้าที่ไม่เกรง

อะไรแล้วมั้ง