ในเวลาที่ทุกอย่างไม่เป็นไปอย่างใจ
ซึ่งไม่แน่ว่า เราอาจจะกำลังฝืนความเป็นไป
ของอะไรบางอย่าง
ในยามที่โดดเดี่ยวเดียวดาย ไร้ผู้คนรู้จักเคียงข้าง
ความรู้สึกหว้าเหว่มักจะส่งผลให้เรามองหาใครสักคน
สักกลุ่ม สักก้อน
ที่จะเข้ามาช่วยระงับอาการดังกล่าว...
หากแต่บางที เราปล่อยให้ความรู้สึกนั้น
ดำเนินต่อไป มันก็มีข้อดีเหมือนกัน เฉกเช่นเดียวกับ
เหรียญที่มีสองด้าน
บางทีนั้น ความขุ่นข้องต่างๆ ความต้องการ
ใครสักคนที่อัดอั้นถูกบีบอัดให้แน่นจนนิ่ง
แล้วมันก็ตกตะกอนลงมา ส่งผลให้อีก "ความคิด"
หนึ่งเรียงตัวกันไหลบ่าออกมา
อาจจะเป็นความรู้สึกนั้นแหละ ที่เราตามหามากกว่า
ความต้องการที่จะระงับ "ความเงียบเหงา"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น