พอ….

 

ด้วยอาการอื้ออึงจากความบันเทิงยามราตรีที่

เจ้าของร่างกายนั้น ใช่จ่ายมันไปมากเกินพอดี

ส่งผลให้วันทั้งวันของวันถัดมาหมดสิ้นไปอย่าง

ไร้ซึ่งกิจกรรมใดๆนอกจากเอนอิงอยู่กับหมอน

ความปวดร้าวระบมแล่นทั่วไปทั้งหัว

ร่างกายก็แสดงออกว่ายากที่จะรับเอาสิ่งอื่นใด

เข้าไปได้ นอกเสียจากซุปร้อนๆเพียงไม่กี่ช้อน

สภาพความคิดก็กลับมาที่คำถามเก่าๆดั่งที่เคย

ถามมาเป็นสิบๆปีแล้ว ว่าเหตุใดหนอ ใยจึงมิ

คิดถึงวันที่เคยผ่านมาด้วยอาการเหล่านี้บ้างเลย

ในยามนั้น อะไรก็ฉุดผีร้ายตนนั้นไม่อยู่ จริงๆ

ข้าพเจ้าสาบาน มันไม่ใช่ข้าพเจ้าสักนิด!!!

แต่จะไปบอกกับใครเขาจะเชื่อเล่า

ก็เห็นอยู่ชัดๆว่าคนในร่างกายนั้น ถอดแบบ

ออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกันกับข้าพเจ้า

แม้กระทั่งชั้นใน หรือสีของนัยตาที่เว้าวอน

การยอมรับความจริงเป็นสิ่งที่ยากยิ่งสำหรับผม

ต่อให้เอาความตายมาพนันหรือเงิน

ผมก็ยังคิดว่ามันไม่สามารถไขปากที่มักจะ

อมพนำให้อ้าออกแล้วเล่าความจริงทั้งหมด

ออกมาได้…

แต่ก็ไม่แน่… ถ้าเงินนั้นมากพอ

บอกตัวเองว่าพอไหม พอ……

ตะวันบ่ายหน้าลงต่ำไปทุกที

คล้ายกับมันจะงัดให้หัวของข้าพเจ้าเด้งหลุด

ขึ้นมาจากหมอนเน่าเปรอะคราบน้ำลายใบเดิม

กลิ่นสาปร่างกายคละคลุ้งไปทั่วห้อง

ออกแรงผลักตัวเองให้ลุกจากที่นอนได้

ก็ดิ่งตรงเข้ามาน้ำสะอาดจริงๆสักสามสี่อึก

คิดไว้ว่าชำระร่างกายให้พอสดชื่นได้แล้ว

คงเลยเวลา 17:00น.ไป ร้านรวงใกล้ๆ

คงได้รับการอนุญาตให้ขายเครื่องดื่มแล้ว