เครื่องยนต์สองสูบวีขนาดความจุ 1250
ส่งเสียงโอดโอยเปร่งปร่าราวกับหน้าที่การงานสุม
ประดังเข้ามาไม่หยุดหย่อนของมนุษย์เงินเดือน
ที่ต้องคำสาปด้วยคำว่า บังคับโอที
ผิดต่างตรงที่ มันไม่รู้หรอกว่า
ต้องทนรับใช้หน้าที่นี้อีกต่อไปนานแค่ไหน
อากาศรอบกายมันโหมกระพือด้วยแรงลมไม่
ต่ำกว่าร้อยไมล์มานานเท่าไหร่มิอาจทราบได้
รู้แค่เพียงว่า อุณหภูมิของเครื่องยนต์ที่วัดได้
บ่งบอกมาที่หน้าจอราว 92 องศาเซลเซียส
ยังหรอก...มันยังไม่ถึงจุดเดือดของน้ำยา
หล่อเย็นหรือแม้กระทั่งน้ำเปล่า
"มันผิดปกติอย่างน่าฉงน" เจ้าของจักรกลดังกล่าว
ให้ข้อสงสัยกับตัวเอง
เนื่องจากปกติแล้วมันไต่ระดับอยู่แค่เพียงแค่
88 องศาเท่านั้น และไม่เคยมากไปกว่านี้มานาน
ตั้งแต่หมดฝนไป จนกระทั่งมวลอากาศเย็นเดินทัพ
เข้ามารับหน้าที่ต่อได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
แต่บัดนี้เล่า...มันแปรเปลี่ยนไป
คงต้องมีอะไรสักอย่างทำให้มันผิดปกติเป็นแน่
หรือว่าที่ผ่านมา มันทำงานผิดปกติมาตลอด
จนเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมามันถูกปรับปรุงแก้ไข
ให้ถูกต้องตามค่าที่มันควรจะเป็น
อย่างไรก็แล้วแต่ ความคิดกังวลก็รบกวนจิตใจได้
เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น มันยังไม่เกิดเหตุอันร้ายแรง
ที่ต้องทำให้หยุดการทำงานของเครื่องยนต์โดย
ฉับพลัน อย่างน้อยก็จนกว่ามันจะแล่นไปจนถึง
ปลายทาง หรือไม่ก็ระเบิดออกมานั่นแหละ
"มันเป็นความสามารถที่ต้องผ่านมาจากประสบการณ์"
คำพูดหลังจากนายช่างใหญ่ แห่งอู่ซ่อมระบือนาม
"เอก เอพี" ขึ้นคร่อมแล้วนำรถออกไปลองขับขี่และ
กลับมาชี้แจงเรื่องการตั้งระยะของสายคลัชที่ขึงตึงจน
เกินไป
ส่งผลให้กำลังเครื่องยนต์ที่ต้องถูกส่งต่อไปยัง
ชุดเกียร์ทำหน้าที่ได้อย่างไม่เต็มที่
และอาจจะทำให้เครื่องยนต์นั้นทำงานหนักเกินไป
ดังแต่เครื่อง สิ้นเปลืองกำลัง
เพราะมันส่งไปล้อไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย
เจ้าของมันจัดแจงแก้ไขให้คลายความตึงลงเสร็จ
เรียบร้อยก็เป็นอันสบายใจได้ว่า
ขากลับจากปลายทางไปต้นทาง
หมดกังวลเรื่องเครื่องระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆแน่นอน
แต่ที่ควรกังวลมากกว่าคือ
จะกินกับช่างกี่แบนซะมากกว่า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น