เราจะมีชีวิตไปอีกแค่ไหน?
ฟังดูแล้วมันก็คำถามเดิมๆนั่นแหละ
ผมเฝ้าแต่พูดคุยเรื่องนี้มาจนเอียนตัวเอง
และก็คิดว่าหลายๆคนที่รับรู้ได้ก็คงจะเบื่อ
แต่จะทำอย่างไรได้หล่ะครับ มันเป็นแบบนี้
บ่ายวันนี้เราตกอกตกใจไปตามๆกันกับ
เหตุการณ์แผ่นดินไหว ก่อเกิดความเสียหาย
มากมาย มีผู้เสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บ
บางท่านก็ไม่รู้ว่าค่ำคืนนี้จะไปนอนอยู่ที่ไหน
ตึกรามบ้านช่องเสียหาย จะให้กลับเข้าไป
อยู่ในอาคารที่ร้าวแบบนั้นก็หวั่นใจไม่น้อย
พวกเรา(บางกลุ่ม)รีบเร่งเสนอตัว
ให้ความช่วยเหลือเท่าที่ทำได้
พวกเรา(บางคน)แสดงน้ำใจไมตรีที่พอ
จะหยิบยื่นให้ในยามยาก
และก็มีอีกหลายคนที่ช่วยเหลือตัวเองก็แทบ
จะเป็นไปไม่ได้แล้ว
ผมเชื่อว่า ณ เวลานี้ก็ยังมีคนที่กำลังลำบาก
มีคนอีกหลายคนเร่งรุดปฎิบัติหน้าที่ ช่วยกัน
แบ่งเบาสาธารณะภัยครั้งนี้
เราไม่รู้จริงๆหรอกว่ามีเวลาเหลืออีกเท่าใด
รู้แค่ว่าทำสิ่งใดแล้วมันมีประโยชน์ต่อผู้อื่นได้
แค่นี้ มันก็สุขใจมนุษย์อย่างเราๆแล้ว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น