ผมเคยถามตอบกับตัวเองถึงประโยชน์ที่
ตนเองยังมีชีวิตอยู่?
คำตอบแล้วมันมักจะเป็นไปในทางที่ดี
สวนทางกับความเป็นจริงบ้าง
ไหลตามกันไปบ้าง
แต่เฉลี่ยคะแนนให้กับน้ำหนักที่คิดแล้ว
ก็ยังเข้าข้างตัวเองว่ายังพอเป็นคนที่สร้าง
ประโยชน์อะไรให้กับเพื่อนร่วมโลกอยู่บ้าง
แม้ว่ามันจะน้อยนิดก็เถอะ
อย่างน้อยก็มีสักสิ่งแหละมั้ง หึๆ
พื้นฐานแรกเริ่มของมนุษย์เรา ถูกโปรแกรมให้
คิดถึงความอยู่รอดของตัวเองก่อน
แล้วจากนั้นก็ความสะดวกสบาย
ความต้องการ ความ(ที่คิดว่า)รักฯ
แล้วจึงค่อยๆไล่ลำดับขั้นตามลำดับขึ้นไปตาม
แนวคิดของนักจิตวิทยา ที่ศึกษากันมา
อย่างยาวนานหลายร้อยพันปี
ตอนนี้ ผมมีชีวิตรอดแล้ว รอดมานานเกินไป
แล้วเสียด้วย หากเอาไปวัดค่ากับประโยชน์ที่
เคยสร้าง
แต่ก็ยังพอมีเวลาเหลืออยู่บ้างให้หวนกลับมาคิด
ถึงการตัดสินใจที่จะทำอะไรในภายภาคหน้า
คิดได้ ทำไม่ได้ค่อยว่ากันต่อไป….
อย่างน้อยก็ยังได้คิด….
ชั่วชีวิตที่ผ่านมา คิดเสียเยอะ
แต่ผลที่ทำออกมานั้นน้อย
เรียกได้ว่า “เกือบไม่มี” ฮะ ฮ่าา
ประมวลคำตอบที่ผ่านมาแล้ว
ถามตัวเองไดีอีกคำว่า
“ที่กำลังทำนี้ เกิดประโยชน์กับใครไหม?”
นอกเสียจากตัวเองนั่น…
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น