ตอนเด็กๆผมไม่ค่อยตั้งใจเรียนเท่าไหร่
จึงเป็นเวรเป็นกรรมที่ทำให้ต้องมานั่งอ่าน
นั่งเรียนอะไรนู่นนี่นั่นไปเรื่อย
ทำอย่างนี้มาตลอดเมื่อเพิ่งมารู้ว่าความรู้นั้น
สำคัญและความรู้นั้นก็มีมากมายให้เราศึกษา
ได้อย่างไม่รู้จบ
อย่างเรื่องการถ่ายรูปนี่ก็เรื่องหนึ่ง
ทำไปเพราะความอยากรู้ ความคิด "ว่าชอบ"
ล้วนๆ เรียนรู้เอาเอง ทดลองเอง
สิ้นเปลืองเงินทองไปก็หลาย
จะทำไปโดยหวังหากินกับมันเป็นอาชีพก็ไม่ใช่
อยากจะลอง อยากจะเล่น ทำไปตามอารมณ์
ของตัวเองเพียงเท่านั้น ไม่มีผีมือขนาดนั้น
จะให้ถ่ายรูปบุคคลสวยๆ จัดท่าทาง จัดแสง
อะไรอย่างที่เขาทำกันนั้น ก็เห็นจะไม่ถนัด
เห็นอะไรอยากถ่ายก็แค่ยกขึ้นมากด กด กด
คิดแค่ว่าถ่ายไปเพื่อชื่นชมสำหรับตัวเองก็
เพียงพอแล้ว
ซึ่งเอาจริงๆแล้วมันถือว่าเป็นความคิดที่ออก
จะเห็นแก่ตัวไปหน่อย
หากเราถ่ายภาพให้คนอื่นด้วย
จะให้เรายกกล้องมาถ่ายภาพวิวตลอดไป
ก็คงจะเป็นไปได้ยาก ต่อให้ทำได้
วันนึงก็ต้องมีถ่ายภาพบุคคลบ้าง
และด้วยความที่ถ่ายภาพคนไม่เก่ง
ผมก็เลยต้องหาวิธีที่ทำให้ภาพถ่ายนั้นออกมา
แบบให้คนโดนถ่ายเขาไม่ด่าผมมาก
ภาพแบบเงาดำ หรือ Silhouette(ซิลฮูเอท)
จึงเป็นอีกหนึ่งทางเลือกสำหรับผมที่จะเอาเป็น
ข้ออ้างไว้บอกผู้โดนถ่ายว่า "มันอาร์ทดี"
ตัดความกังวลเรื่องหน้าตา หลับตา ยิ้มไม่สวย
อะไรต่างๆนาๆที่จะสร้างความไม่พอใจของ
ผู้ที่เป็นแบบออกไปได้เลย
มองหาเพียงสัดส่วนที่จะทำให้รู้ได้ว่าเป็นคนๆนั้น
เน้นแค่ขอบร่างภายนอก เอาเวลาไปคิดหาค่าแสง
คิดหาความชัดตื้นลึก สิ่งที่อยากให้เห็น
สิ่งที่อยากจะตัดมันออกไปให้อยู่นอกเฟรม
พูดไปก็เหมือนจะง่ายนะครับ
แต่จริงๆแล้วมันก็ไม่ได้ง่ายดายอะไรขนาดนั้น
แต่ผมทำได้แค่นี้จริงๆครับ
อ้างไปแบบนั้น แบบยอมเอาสีข้างเข้าแลก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น