ของเก่าเก็บ

 

    เมื่อวานช่วงเช้าถึงเที่ยงต้องเข้าร่วมงาน

รวมตัวกลุ่มญาติประจำปีที่สุสาน จนกระทั่งกลับ

มากินข้าวเที่ยงช่วงสาย เสร็จสิ้นทุกอย่างแล้ว

ก็ยังไม่ถึงเวลาเที่ยงตรง

เลยเตร็ดเตร่รอเวลาอยู่ในร้านกาแฟ มองเข้าไป

ในตู้โชว์เห็นกล้องเก่าตั้งอยู่ก็นึกคันมือ

อยากจับมันขึ้นมา จับส่อง ทดลองกลไก

ว่ายังปกติอยู่ไหม

    เมื่อระยะเวลายาวนานได้พรากความคุ้นเคย

ไปจากร่างกาย เราก็ต้องใช้ความพยายามใน

การระลึกความทรงจำส่วนนั้นให้ค่อยๆออกมา

ทีละอย่าง แต่มันก็ไม่นานนัก

พอมันความรู้สึกนั้นเริ่มผุดโผล่มาจากก้นบึ้งที่

ตกตะกอนลงไปนอนนิ่งอยู่นานแล้ว มันก็จะค่อยๆ

พากันพลั่งพรูออกมาอย่างไม่ขาดสาย

    ราวกับว่าเราหยิบของบางสิ่งในกล่องเก็บ

ความทรงจำ แล้วภาพต่างๆก็ปรากฎออกมา

ให้เห็นอย่างที่ไม่เคยนึกมาก่อนว่า

มันมีความทรงจำนี้หลงเหลืออยู่ในสมองส่วนไหน

เป็นการต่อโยงเรื่องราวที่เคยได้ลืมเลือนไปแล้ว

ให้เด่นชัดขึ้นมาอีกครั้ง

ผมเองมีของสะสมอยู่ไม่มากเท่าไหร่

แต่เรื่องราว ความทรงจำ

ที่ฝังลงไปกับมันนั้นมีมากเหลือเกิน

ของบางสิ่ง สำหรับบางคนอาจจะเป็นแค่

"สิ่งธรรมดา"

กับอีกบางคนมัน "มีค่า"

เพราะว่ามันทำให้เขาระลึกถึง

เหตุการณ์บางอย่าง ใครบางคน

หรือความรู้สึกในห้วงเวลานั้น

ออกมาได้อย่างแจ่มชัด

บางคนจึงยังเก็บของสิ่งนั้นไว้

ทั้งๆที่ดูแล้วก็เห็นว่าเปล่าประโยชน์ที่จะมีไว้

หลังจากหยิบจับจนพอใจ

ง้างชัตเตอร์ ลั่นไกเปล่า

พบว่ามันยังทำงานได้ดีอยู่

ก็เก็บเข้าตู้เช่นเดิม

ขับรถออกไปทำงานในเวลาบ่าย

ผมจึงเข้าใจว่าเหตุใดเราจึงยังเก็บของนั้นไว้...