มันเป็นเรื่องที่ทำให้ต้องคิดมากเรื่องหนึ่ง
ในความสับสนว่ามื้อเที่ยงนี้ จะกินอะไรดี?
เมื่อต้องอยู่ในสถานที่เดิมๆเวลาเดิมมามากกว่า
7 เดือนแล้ว ร้านอาหารใช่ว่าจะน้อย แต่มันก็
ใช่ว่าจะถูกจริตถูกความต้องการไปเสียทุกอย่าง
บางร้านอร่อย อยู่ไกล วิวดี นั่งละเลียดอาหาร
แซบเพลินไปกับฟองอากาศเม็ดเล็กที่ค่อยๆผุดมา
จากใต้แก้วใสประกายทองได้
บางร้านใกล้ๆ พอกินได้ ไม่ถึงกับมีไม้เด็ดเผ็ดซ่อน
อะไรไว้
บางที่จอดรถยาก เดินไกล อยู่แหล่งชุมชน
บางที่จอดรถง่าย ฯลฯ
เหตุผลมากมายจนบางทีตัดสินใจไม่ได้...
บางทีเลิกความคิดที่จะกินข้าวหรือก๋วยเตี๋ยว
เบี่ยงหน้ามองไปทางอื่น
ก็พบเจอผลไม้บ้าง นมถั่วบ้าง
โกยเข้าปากเคี้ยวกร้วมๆได้สักแปป
ลงไปถึงกระเพาะพอมีอะไรได้บดได้ย่อยบ้าง
ก็ทุเลาอาการว้าวุ่นใจคิดอะไรไม่ออกไปได้
ผิดกันกับบางวันที่มีจุดมุ่งหมายแน่วแน่แล้วว่า
วันนี้มันต้องเป็น เส้นมาม่าขดคลอทับอยู่บนผักบุ้งซอย
ที่ไม่สั้นไม่ยาว แช่อยู่ในน้ำตกข้นคลักกับเนื้อสดหวานนุ่ม
ชิ้นพอประมาณ ลูกชิ้นเนื้อแน่นๆแป้งน้อยๆอีกสามลูก
ซึ่งหมายตาไว้อยู่ริมทาง
ตั้งแต่ออกไปซื้อของมาแล้ว อะไรเช่นนี้
แต่ส่วนใหญ่แล้ว ชีวิตจะสับสนครับ
ใกล้เที่ยงเข้ามาอีกแล้ว
กินอะไรดีหล่ะ?
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น