ฟัง

 

โดยปกติแล้ว ผมเองมักจะเป็นคนที่ดูเงียบๆ

ไม่ค่อยจะพูดจาเจื้อยแจ้วอะไรกับใครนัก

อาจจะเพราะว่าที่ผ่านๆมาตั้งแต่วัยเยาว์นั้น

เป็นคนขี้อาย ไม่กล้าแสดงออก และสาเหตุใด

ที่ทำให้เป็นแบบนั้นก็ยากที่จะหยั่งถึง ระลึกไป

ได้เพียงแค่นั้น ซึ่งคิดว่าคงเป็นปมอะไร

สักอย่างหนึ่งนี่แหละ

แต่นั่นก็ผ่านมานานมากแล้ว ซึ่งผมเองก็คิดว่า

มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร กลับคิดว่าดีอีกต่างหาก

และนั่นก็เป็นรายละเอียดเล็กๆที่เป็นจุดหล่อ

หลอมให้ผมเองมักจะเป็นผู้ฟังซะเป็นส่วนใหญ่

"การฟัง" มากกว่า "พูด" นั้นดีครับ

หากอยู่ในระดับที่เหมาะสมระหว่างกัน

ฟังอย่างเดียว แล้วไม่พูดโต้ตอบอะไรเลย

ก็กลายเป็นผู้พูดนั้น รู้สึกเหมือนพูดอยู่คนเดียว

เช่นเดียวกันกับการฟังเพียงชั่วครู่แล้วก็สวน

กลับผู้พูดไป จนกลายเป็นเรื่องของตัวเอง

แบบนี้ก็ไม่น่าเล่าอะไรให้ฟัง

เท่าที่ผ่านมาผมเองก็ยังโชคดีที่มักจะฟัง มอง

ดู คิดอะไรเพียงผู้เดียวอยู่ในใจ กว่าจะโผล่

ออกมาเป็นคำพูดได้ก็ใช้เวลาอยู่พอสมควร

หากแต่บางครั้งก็ไม่ใช่ สำหรับวงสนทนา

หลังแก้วที่แปดไปแล้ว...