แว่วเสียงเพลงเก่าออกมาจากเครื่องคอมพิวเตอร์
แบบพกพา หลังจากเผลอไปเปิดเพลงที่ได้บันทึกไว้ใน
เพลย์ลิสของโปรแกรมวินแอมป์เมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน
เพลงในคอมพิวเตอร์เครื่องเก่า(ซึ่งปัจจุบันย้ายไฟล์ต่าง
ๆมาไว้ใน external
drive) มีมากมาย
มีทั้งที่หาได้ตาม youtube ในปัจจุบัน
และหาย
สาบสูญไปแล้ว
บัดนี้ถูกบรรเลงออกมาโดยมิได้ตั้งใจเปิด....
ว่ากันว่าหากให้เราลิสต์รายการเพลงที่ชอบฟังในเวลานั้น
ออกมาสัก 4-5 เพลง
มันมักจะสะท้อนอะไรบางอย่าง
ออกมาจากตัวผู้ฟังนั้นได้พอประมาณว่า
คนๆนั้นตกอยู่ในห้วงอารมณ์ไหน
เป็นคนแบบใด
หรือมีความชอบในแนวทางใดบ้าง
แน่นอนว่ามันอาจจะไม่ใช่ทั้งหมด
แต่ผมก็เชื่อว่ามีความ
จริงอยู่ในนั้นไม่น้อยทีเดียว อาจจะคล้ายๆกับหนังสือ
ที่เราอ่าน ภาพยนตร์ที่เราชอบดู
พอดแคสที่ชอบฟังมั้ง
เวลานั้นผมกำลังคิดและกำลังรู้สึกอย่างไรหนอ
ถึงได้จัดเพลย์ลิสเพลงไว้อย่างเศร้าศร้อยปานนั้น
คิดไปก็คิดไม่ออกก็ได้แต่ช่างมัน...
ส่วนตัวแล้วผมมักจะชอบอะไรหลากหลาย
บางอย่างก็
เหนือความคาดหมายของผู้คนไปบ้าง
เช่น ครั้งหนึ่ง ในช่วงที่ว่างจากงานพนักงานประจำ
ก็ขันอาสาไปช่วยน้าแอ๊ด ซึ่งเป็นพี่ชายที่ประกอบอาชีพ
รับจ้างทำแม่งทุกอย่าง
สร้างนู่น ตกแต่งนี้
ซึ่งงานนี้แกก็ไปรับตกแต่งภายในบ้านหลังหนึ่งมา
แล้วก็เอ่ยปากชักชวนให้ผมไปช่วยงาน เชื่อมโครงเหล็ก
ทำเก้าอี้อีกสองสามตัว ดูแล้วก็ดีกว่านั่งว่างๆปล่อยใจไป
วันๆก็เลยรับงานแก
ระหว่างที่ทำงานที่ดูเหมือนงานกรรมกรนั้น ช่างเหล็ก
จำเป็นอย่างผมก็ดันพกลำโพงไร้สายเปิดฟังบทเพลง
ซิมโฟนี่
ของ บีโธเฟ่น บ้าง โมสารท วนเวียนไปวิวัลดี
หรือแม้กระทั่ง บาร์ค พลางทำงานช่างเชื่อมเหล็กไปด้วย
มองดูแล้ว ช่างขัดแย่งอะไรกันเช่นนี้ในสายตาของ
เจ้าของบ้าน
บทจะคึกคะนองบ้าดีเดือด บทเพลงร็อคกระแทกกระทั้น
ก็ส่งบทบรรเลง
อย่าง “Orion (Instrumental)”
ของ เมทัลลิก้ามาขับกล่อม
“Du Hast” จาก RammStein ที่หลงใหลติดหูมา
จากเพลงประกอบ
วิดีโอสเก็ตบอร์ดยุดบ้าคลั่งรถเข็น
โดย cky
ก็เข้ามาจับหัวให้โยกไปมาอยู่นิ่งไม่ได้
แต่เมื่อถึงคราพร่ำเพ้อโหยหาอ้อนวอนขอความรักจาก
ใครสักคน “นิดนึงพอ”
ของพี่แจ้ ดนุพล โคฟเวอร์
โดย Friday ก็ทำเอาน้ำตาแทบเล็ด
ไม่ว่าจะร็อค รัก แรพ ฮิปฮอพ แม้กระทั่งเพื่อชีวิต
ก็ต่างทำหน้าที่ของมันได้อย่างสมบูรณ์ตามแต่ใจของ
ผู้ฟังเอง ยิ่งผู้ฟังตกอยู่ในห้วงอารมณ์ไหน
ดนตรีบรรเลง เนื้อหาที่สอดประสาน ยิ่งทำให้ใครผู้นั้น
เดินทางร่วมไปด้วยกันได้อย่างแนบเนียน
เป็นอันหนึ่งอันเดียว
ปิดหน้าจอ ปิดคอมพ์ เก็บ external drive
ไว้ที่เดิมของมันเหมือนกับข้อมูลมากมายทั้งหลายแหล่
ที่มีมาตั้งแต่วัยเยาว์วางไว้ตรงนั้น
พร้อมกันกับอาการนึกไม่ออกว่า....
มะกี้จะเปิดไปหาข้อมูลอะไรในนั้นว่ะ....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น