ผมเคยแปลกใจอยู่หลายครั้ง
ที่มองไปเห็น "คน" มานั่งตามร้านอาหารเพียง
"ลำพัง" ประทังความหิวกระหาย ปลดเปลื้อง
ชำระสิ่งต่างๆให้เบาบางหายไปกับอาหาร และ
เครื่องดื่ม
มันอาจจะเป็นความโดดเดี่ยวในกมลสันดาน
ที่ความกระดากอายไม่กล้าทำอะไรคนเดียวนั้น
ไม่ส่งผลกระทบอะไรกับเขา
มันเป็นชีวิตที่ดำเนินไปตามความต้องการ
ของตัวเองเพียงลำพังทั้งสิ้น
หาใช่ต้องเอาแบบอย่างมาจากใครที่ไหน
มันเพียงแค่เป็นผลปรากฎมาจากเบื้องลึกในใจ
ผมเคยถามตัวเองว่า คนประเภทไหนกัน ที่มี
ทรัพยากรด้านเวลา และ เงินทุน พอ
ที่จะมานั่งทอดอารมณ์แบบนั้น เพียงลำพัง
ท้ายแล้วก็ยังไม่สามารถให้คำตอบกับ
ตัวเองได้อย่างแน่ชัด เหตุเพราะคิดว่าคนเรานั้น
ช่างหลากหลายเสียเหลือเกิน
คิดได้ดังนั้นก็ ก้มหน้า จัดการกับอาหารและ
เครื่องดื่มตรงหน้าเพียงลำพังต่อไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น